Rumeysa Dönmez
@morperest
Niye mi kitap okuyorum? Kendi bildiğimi okumamak için.
Şu anda okuduğu kitap
- Çok sevecek, az sevileceksin.
- Yüreğimi içkiyle kızıştırırım daha iyi.
Reklam
- Gerçekten seviyorsan beni,
Söyle ne kadar seviyorsun, ne kadar?
- Sevgide ölçü mü aranır?
Dilencilerin olsun öyle sevgi.
- Bilmek istiyorum nereye kadar gidebilir
Beni sevenin sevgisi.
- Yeni gökler, yeni bir dünya düşün öyleyse.
Kitapta tecrit cezasına çarptırılan bir mahkumun bedeninin esaretinden kurtulup, zihniyle ve ruhuyla başka hayatlara geçiş yapması anlatılıyor. Profesör hapisteki işkencelerden kaçabilmek için; bedenine hükmedip, bilinçli bir şekilde yavaş yavaş öldürüp ruhunu özgür bırakmakta ve gözlerini başka bedenlerde, başka hayatlarda açmaktadır. Ve bu hayatların hikayeleri başlı başına ayrı bir kitap olabilecek türden. Siz Profesör Standing'in ruh hakkındaki görüşlerini ve idama yaklaşan her bir dakikasını okumaya dalmışken, Jack London sizi bir anda bambaşka bir hikayeye taşıyor ve bu hikayeyi okurken yabancılık çekmiyor, aksine her bir satırından zevk duyarak bu hikayeye odaklanıyorsunuz.
İnsanların çağlarındaki vahşetlerden ve yok olma korkusundan dinlerine nasıl sarıldıklarını okumak da benim için önemliydi. Ve her birinin aslında aynı gaye uğrunda (yok olma korkusuna ebedilik düşüncesiyle karşı çıkma) savunduğu dinleri için birbirini katletmeleri, ölüp öldürmeleri beni etkiledi. Savundukları şeyler temelde aynı nedenden ötürü olsa da başka kalıplara koyduklarından bu farklılığı yok etme dürtüsüyle kapatmaya uğraşıyorlardı, hala uğraşıyorlar. Günümüzde de insanların birbirlerine ne saygı duyabildiği ne de temelde aynı fikri savunduklarını anlayıp kaynaştıkları bir ortam elde edememiş olmak üzücü.
Kitap aynı zamanda insanların ırk ayrımlarına da dikkat çekiyor. Sırf farklı bir ırktan oldukları için Asya'da türlü maskaralıklar yaptırılan, esir edilen, belki içlerinden biri engelleyemeseydi öldürülecek olan beyazları görüyoruz. Ve profesörün farklı bir benliğinden olan öyküdeki bir karakter betimlemesi beni gerçekten etkiledi. "Laban'a bakmayı sürdürdüm. Uzun saçlarıyla, çarıklarıyla ve püsküllü tozluklarıyla gerçekten de acayip bir tipti. Güderi gömleği öyle yıpranmıştı ki
İnsan, birey, son on bin yılda hiçbir ahlaki ilerleme göstermedi. Bunu kesinlikle doğrularım. Evcilleşmemiş bir tayla bir koşum atı arasındaki tek fark tümüyle bir eğitim farkıdır. Eğitim, günümüzün insanıyla on bin yıl önceki insan arasındaki tek ahlaki farktır. Üstüne cila niyetine kapladığı ince ahlaki derisinin altında, on bin yıl önceki aynı yabanıldır. Ahlakilik bir sosyal fon, zahmetli çağların bir birikimidir. Yeni doğmuş bir çocuk, uzun zamandır biriken soyut ahlak tarafından eğitilip cilalanmazsa tam bir yabanıl olup çıkar.
Reklam