Mösyo Othon
Puan vermedi·304 syf.·
2025 2. kitabı
Bu süre içinde kenti çevreleyen tüm banliyölerde çarşıya pazara ilkbahar geliyordu. Binlerce gül kaldırımlar boyunca satıcıların sepetlerinde soluyordu, iç bayıcı kokuları tüm kente dalga dalga yayılıyordu. Tramvaylar işe gidiş ve işten çıkış saatlerinde yine kalabalık gün içinde de boş ve pisti. Tarrou yaşlı adamcağızı gözlemliyordu, yaşlı adamcağız da kedilerin üzerine tükürüyordu. Grand her akşam gizemli çalışması için evine dönüyordu. Cottard gidip geliyor ve sorgu yargıcı Mösyö Othon hala cins hayvanlarla yaşamını sürdürüyordu. Yaşlı astım hastası bezelyeleri kaseden kaseye aktarıyordu ve bazen sakin ve ilgili havasıyla gazeteci Rampbert'e rastlanıyordu. Akşam aynı kalabalık sokakları dolduruyordu ve sinemaların önünde kuyruklar uzuyordu. Zaten salgın biraz geriler gibi oldu ve birkaç gün boyunca yalnızca 10 kadar ölü kaydedildi. Sonra birdenbire sayı ok gibi yükseldi ölü sayısı yeniden 30'a ulaştığı gün, Rieux valinin uzattığı resmi yazıya bakıyordu "korktular" diyordu vali. Telgrafta şöyle deniyordu :
-"Veba durumunu ilan edin, kenti kapatın!"
( sy. 70)
Spoiler içerir
Okunmasını tavsiye edeceğim, epey hoşuma giden bir kitap. Üstünde düşünülecek cümleleri ve savları var. Uzun tümceler okumayı biraz yavaşlatabilir ancak fikrimce zaman ayrılmasına değiyor.
Kitabın olay örgüsü gündelik yaşamı fazlasıyla sıradan olan Oran kentini hayrete düşürecek bir vaka ile başlar: bir fare istilası. Fareler kontrolsüz biçimde çoğalır durur ve belediye de her tarafı kaplayan ölü fareleri imha etmek için büyük uğraşlar vermek zorunda kalır. Sonra bu istila ansızın kaybolur, geldiği gibi sessizce gider ve yerine daha büyük bir bela bırakır. Bu bela, Oranlıların hayatlarını altüst eden veba salgınıdır. Şehir kapatılır, birçok insan ölür, sağ kalanların büyük bir kısmı ise ölüler ve enfekte olmuş hastalar ile ilgilenmek durumunda kalır. Vebaya karşı verilen amansız mücadele, olanca açıklığı ile Doktor Bernard Rieux tarafından her şey bittikten sonra kaleme alınır. Yani ilk satırdan son satıra dek okuduklarımız, doktorun salgın esnasında yaşanan olayları ve halkın duygularını aktarma çabasıdır. Aynı zamanda belli başlı karakterler ve bunların geçirdiği değişimler de anlatılmaktadır.
Romandaki bazı karakterlerden bahsetmek ve bunlar hakkındaki şahsi görüşlerimi ifade etmek isterim. Bunlardan ilki Joseph Grand. Kendisi eşi tarafından terk edilmiş bir belediye işçisiydi. Eşini hâlâ çok sevmesine karşın harekete geçip bunu ifade etmek yerine ona mektup yazmak için doğru kelimeleri aramakla meşgul idi. Bir de hikâye kaleme alıyordu ki sadece ilk cümlesi üstünde elli sayfalık bir taslağı vardı. Kurguda en çok hoşuma giden karakterlerden biriydi çünkü fazla tanımadığı bir komşusuna sırf komşusu olduğu için yardım edebilecek kadar iyi niyetliydi. Aynı zamanda her akşam kendisini geliştirmek için Latince çalışmaktan ve hikâyesinin ilk cümlesinin üstünde
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu Dünyadaki Asıl Veba Hissizleşmektir.Roman
#SPOILER#
Bu kitabı okurken ben de Oran şehrindeydim. Kitabın çok gerçekçi ve çok çarpıcı anlatımı var. Yaratılan karakterlerin hepsinin bir sözü var ve bütün karakterler incelikle işlenmiş. Kitapla ilgili ön bilgimin olması sebebiyle katmanları daha net anladım ve yer verilen tespitlerin, düşüncelerin ne kadar isabetli olduğunu düşündüm.
Kitap Cezayir’in bir kenti olan Oran’da ölü farelerin birer birer ortaya çıkması ile başlıyor. Kimse 1900’lü yıllarda veba salgının başlamasına imkan vermediği için önlem alınmaya çok geç başlanıyor.
Kitabı geçen yıl ile birlikte hayatımıza giren Covid-19 salgını ve yaşadığımız kapanma dönemleri sonrasında okuduğum için kitaptaki insanları, duygularını ve düşüncelerini çok iyi anlayabildim. Belki 100 yıl önce yaşanmış bir salgın bile olsa yöneticilerin, doktorların ve halkın fikirlerinin aynı olduğunu gördüm.
Oran’da alınan önlemleri, bu önlemlerin insanlar üzerindeki etkilerini, insanların başlangıçtaki kayıtsızlıklarını, sonradan oluşan kabullenişlerini, din adamlarının her olumsuz şeyde olduğu gibi insanları suçlamaya yer aradığını, doktorların olağanüstü bir çaba gösterdiğini, önlemleri delmeye çalışan insanları, ‘fazla alkol tüketmek vebaya iyi geliyor’ gibi aslı olmayan saçmalıkların üretildiğini, bazı fırsatçıların ortaya çıkıp fiyat yükseltmelerini vs yaşananları okudum. Her okuduğumda biz de bunları yaşadık diyip insanoğlunun çok da değişmediği fikrine vardım.
Öte yandan kitapta 4-5 ana karakter bulunmaktadır. Bu karakterler; bir daha bulamayacağı aşkı için kaçış yolları arayan Rambert, hayatında hep az ile kanaat getirmeye zorlanan, kendisini terk edip giden aşkı için yazdığı romanına ilk cümlesini arayıp duran Grand, dünyadaki bütün zalimliklere ve ölümlere karşı kurbanların yanında olmak için her türlü vebayla gönüllü
Camus kitabında kendi anlatımı yerine bir anlatıcı kanalıyla bize aktardığı olayları, gizemle ve merakla okumamızı sağlıyor.
Günümüzde yaşamakta olduğumuz salgın hastalığın etkilerini bilmemiz, o dönemin ve oran şehrinin insanlarının acılarını 'biraz sofistike anlatımla da olsa' bize hissettiriyor.
Adeta 'Veba' salgını değil de 'Koronavirüs' salgını anlatılıyormuş gibi bir duygu kaplıyor içimizi.
İlgimi çeken karakterlerden biri 'Paneloux ' idi; " Evet düşünme zamanı geldi. " "Günün ağırlıklarından kurtulmak için pazar günleri Tanrı'yı ziyaret etmek yeterli sandınız. Tanrı tutku sever, uzak ilişki sevmez" diye vaazını verirken insanların bu eksikliğinden dolayı hastalığın onları da bulduğunu dile getirerek aktarması hoşuma giden benim de doğruladığım düşüncelerden biriydi.
Rambert'ın insanların ve oranın yardıma ihtiyacı olduğu için tercihini bu yönde kullanması, Mösyö Othon'un, Cattard'ın, Grand'ın, Tarrou'nun ve diğer ekibin insanlığın kurtuluşuna kendini adaması ne kadar ders vericiydi.
Rieux - Tarrou'nun dostluğu ve Tarrou'nun vedası hüzünlüydü.
Ne olursa olsun her durumda mücadeleci, fedâkar olmanın yaşamı değerli kıldığı benim gerçeğim olmaktan çıkmayacak.