moth lais
@moth
2 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
insan çırpındıkça bir bataklığa saplanıyor
yaşadıkça ölüme
çaresiz olmak bir şey değil
çaresizliğini kabullenmek zor geliyor insana
aynaya bakıyorum
bir beyazlık, bir boşluk
hani benim yüzüm
dudaklarım, ellerim hani?
halbuki gözlerim de görüyor
kör değilim
fakat sen varsın içimde
yakan, kör eden bir karanlığın var senin
nefes nefes yaşadığımız
avuç avuç içtiğimiz bir karanlığın var.
Sayfa 100
pencereden çekip alıyorum kendimi, sallana sallana odanın öte yanına gidiyorum, aynaya yakalandım, kendime bakıyorum, kendimden tiksiniyorum: işte bir sonsuzluk daha. aynadaki görüntümden kurtulup yatağın üstüne yığılıyorum. tavana bakıyorum, bir uyuyabilsem.
