Hilal M.
@mrscott
Gemide Yer Yok, indeedEdebiyat
Şüphesiz okuduğum en özgün ve en farklı kitaplardandı. Sıfır diyalog, bolca ruhsal betimleme, konusuna rağmen sakin bir kurgu. Tabiri caizse psikoloji ilminin herhalde tüm olanaklarını kullanarak
belirsiz bir ülkede, belirsiz bir şehirde, belirsiz bir adamın yine belirsiz nedenlerden çıkan iç savaş şartları altında hayatta kalmaya çalışmasını anlatmış yazar. Ama nasıl anlatmış? Canına okumuş.
Baş karakter oldukça aklı başında ve uyanık bir insan olsa da yaptığı birkaç tane mantıksız hareket mevcut ve bunlar biraz sinir bozuyor. Ama önemi yok. Kitabın sonunda ne olmuş, adam ne yapmış vesaire, bunlar üzerinde en son konuşulacak detaylar. Zira romanın odak noktası burası değil.
Kitabın isminde geçen ‘Gemi’ aslında Hz.Nuh’un gemisine bir gönderme. Kitap içerisinde de kıssaya yapılan (Kuran’daki kıssa esas alınmışa benzemiyor) göndermeler oldukça fazla ve inanılmaz bir etki bırakıyor insanda. Karakterin içinde bulunduğu duruma cuk oturuyor, kıssadaki her detay, hikayedeki her detayla örtüşüyor neredeyse.
Ömer F.Oyal’dan okuduğum ilk kitap Gemide Yer Yok ve kendisi keşfettiğime çok sevindiğim yazarlar listesine eklenmiş oldu.
Reklam
“Eski fotoğraflara bakma ihtiyacını ne zaman duyarız?Şimdi bulanıklaştığında, şimdiye yüklediğimiz anlamlar geçerliliğini yitirdiğinde, şimdiyle birlikte gelecek de kestirilemez, planlanamaz hale geldiğinde.”
“Geçmiş ancak kökten biçimde geride kaldığında, bilinen dünya kaybedildiğinde veya hayat artık yeni bir ışıltı, geleceğe dair umut sunabilecek ışıktan yoksun kaldığında anlam kazanıyor. Geçmişte kalmış olana anlamlar yükleyip duruyoruz ve dumanlı bir altın haleye dönüşen geçmiş, bu teselli çabalarının fazlalığından ağırlaşıp çarpılıyor, geçmişi koruma gayreti zamanla hastalıklı bir saplantı haline geliyor.”