Leyla yalan, çöl gerçektir. Bu yüzden unutmaz insan mutsuzluklarını, bakınız, Leyla gibi. Leyla yalan, Mecnun gerçektir. Mutluluğun kaderi ise unutulmaktır, bakınız, Mecnun gibi. Ortada ise, mutluluğun ve mutsuzluğun bir denge hali vardır. Vardır olmasına da, mutsuzluk, mutluluğu götürür, geriye hiç bir şey kalmaz. Büyük bir hiçliğin ortasında kalakalır insan. Yalnız insan.
Reklam
Erkek kadına dedi ki:
-Seni seviyorum, ama nasıl,
avuçlarımda camdan bir şey gibi kalbimi sıkıp,
parmaklarımı kanatarak, kırasıya, çıldırasıya..
Erkek kadına dedi ki:
-Seni seviyorum, ama nasıl,
kilometrelerle derin, kilometrelerle dümdüz,
yüzde yüz, yüzde bin beş yüz,
yüzde hudutsuz kere yüz..
Kadın erkeğe dedi ki:
-Baktım dudağımla, yüreğimle, kafamla;
severek, korkarak, eğilerek,
dudağına, yüreğine, kafana.
Şimdi ne söylüyorsam,
karanlıkta bir fısıltı gibi sen öğrettin bana..
Ve ben artık biliyorum:
Toprağın -yüzü güneşli bir ana gibi -
en son en güzel çocuğunu emzirdiğini..
Fakat neyleyim, saçlarım dolanmış,
ölmekte olan parmaklarına,
başımı kurtarmam kabil değil!
Sen yürümelisin,
yeni doğan çocuğun gözlerine bakarak..
Sen yürümelisin, beni bırakarak..
Kadın sustu.
Sarıldılar,
Bir kitap düştü yere,
Kapandı bir pencere,
Ayrıldılar!
