Oynamıyorum artık, çocukluğumu mavilerine sakladım. Büyümek boğazımı sıktıkça, gömleğimin üst düğmesini açıyorum. Ve ne zaman bir deniz kıyısına gitsem, kıyıya vuracağımdan korkuyorum. Alıp götürür mü bizi de bir gün akıntı? Mavinin en derininde kurtulur muyuz tüm insanlardan? Emanete bırakılıp unutulmuş bir eşya gibi, büyük bir hiçliğin ortasındayım. İyi gecelerime özlemler büyütüyorum. Ne demişti şair, uyuyalım, hiçbir şey olmazsa sabah olur.
-Murat Çiçek