İnsanlık her zaman kocaman bir çocuğa benzer insanlar kendi aralarındaki anlaşmazlıkları hep kavga ve gürültü ile çözer iyilik fikirlerini bile eli sopalı savunmak isterler.
Herkes hayattan bir şey almak ister fakat ona bir şey vermek istemez birçok kimse çıkarcı yağmacı ve asalak olarak atılır toplum yaşamına yaşamın sırrını bu parazitlikle arar böyle bir hayat felsefesi zamanla aile içinde çocuklara aşılanır Bunu kim aşılar? Elbette anne ve baba. Bu yaşam felsefesini alan çocuklar büyüdükten sonra bencil, açgözlü, tembel ve vurdumduymaz olur bu gençler artık hiç kimseye ve hiçbir şeye bağlı olmayan hiçbir şeyi sevmeyen insanlardır Bunlar da vatana millete karşı sevgiye ulvi düşüncelere ciddi çalışmaya saygı yoktur ailelerine de gerçek bir sevgi beslemezler.