Ne çok dikeni vardı ahlat ağacının tanrım,
Ulaşılamazdı,
Sen sarılmak istesen ona,
O sana sarılmazdı.
Ne çok dikenin vardı Tanrım!
Ne çok isterdim,
Sana sarılamazdım.
Güçlü bir el silkeledi beni sonra
Sanırım tanrının eliydi,
Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan,
Çok şey görmüşüm gibi,
Ve çok şey geçmiş gibi başımdan
Ah dedim sonra,
Ah!
Gorki bu eserde ona kendi hayatının acımasız gerçekliğini öğretenin insanlar olduğunu anlatıyor. Çok etkilendiğim bir eser kesinlikle. İlk iki kitabını okumadan üçlemenin son kitabından başladığım için yazarın üslubunu çözmem zaman aldı. Konusu ilgi çekiciydi acı gerçekler, son bulmayan talihsizlikler..