ne doğan güne hükmüm geçer,
ne halden anlayan bulunur;
ah aklımdan ölümüm geçer;
sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.
ve gönül Tanrısına der ki:
- pervam yok verdiğin elemden;
her mihnet kabulüm, yeter ki
gün eksilmesin penceremden!
“yeryüzünün öyküleri sonsuzdur. biri anlatmayı bitirdiğinde, bir başka yerde, bir başkası anlatmaya başlar.“ “yeryüzünün intiharları sonsuzdur. biri, bir yerde intihar ettiğinde, bir başkası intihar etmeye hazırlanıyordur. biri ölmeye başladığında, bir başka yerde yaşama başlıyordur diğeri.”