Belki de bu sebepten dikilip şehirlerin orta yerine elinde bir megafonla, çekilip mescitlerin tenhasına dilinde hep aynı şiirle, kapanıp gecenin koynuna gözünde hep aynı yaşla, görünmeyen bir sırrı terennüm edecek divaneleri arıyorum:
“Eve dön! Şarkıya dön! Kalbine dön!
Şarkıya dön! Kalbine dön! Eve dön!
Kalbine dön! Eve dön! Şarkıya dön!”
“Ben bir ayna idim
Baktılar, baktım
Gördüler, baktım
Baktılar gördüm
Ne düğünler, ne doğumlar
Ne ölümler gördüm
En çok yalanlara öldüm
Kırdılar
Kırıldım artık”
Özdemir Asaf, İmiş