¶ Ben bir insanım.
Toprağına kurban olduğum canım ülkemde yeryüzü sofrasının bir misafiri kadar yer almak ve en fazla o nispette yaşamak istiyorum.
Kederle harmanlanmış bu topraklara dair bitmeyen bir umudum var ve bitmesin istiyorum.
Ama çok düşündükleri ve aradan yıllar geçtiği hâlde biçimsiz bir tahlisiye gemisini o gün kendilerine zarif, beyaz bir yat gibi gösteren şeyin ne olduğunu bir türlü anlayamadılar.
III
Tüfeğini deppoya koydular,
Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
Ne matrasında dudaklarının izi;
Öyle bir rüzigâr ki,
Kendi gitti,
İsmi bile kalmadı yadigâr.
Yalnız şu beyit kaldı,
Kahve ocağında el yazısiyle:
"Ölüm Allah'ın emri,
Ayrılık olmasaydı."
°•Nazım Hikmet•°