Kitabı alırken "Korku" başlığını görünce aklımda çok farklı konu fikri oluşmuştu. Fakat kitabı okurken korkunun bu kadar beklemediğim bir şekilde işlenmesi beni daha çok kendine çekti.
Son zamanlarda hiç bu kadar heyecanlanarak, merakla ve korkarak(!) bir kitap okumamıştım. Zweig, korkuyu ve baş karakteri o kadar güzel harmanlamış ki ben de kendimi artık günlerimi korkarak ve bir şeyden kaçıyormuşcasına yaşıyormuş gibi hissetmeye başlamıştım. Ve haliyle kitabın sonunda baş karakterimizle birlikte ben de kendimi rahatlamış ve yaşamın verdiği huzuru fark etmişcesine ağlıyor buldum.Tek solukta bitirdiğim bir kitap oldu. Mutlaka okumanızı öneririm.
Keyifli okumalar.