İnsan her şeyi bilip tanısa; fakat Rabbini tanımasa , o hiçbir şeyi bilmemiş tanımamış gibidir. O dünyanın her türlü nimet ve imkanını elde etse; fakat Allah sevgisini, Onu özlemeyi ve O'nunla dostluğu elde etmemiş olsa, o hiçbir nimete, hiçbir göz aydınlığına sahip olmamış demektir. Aksine kalp bunlardan boş olunca, sahip olunan diğer nimet ve imkanlar kesinlikle ızdırap kaynağı olur. Daha önce kendisi için nimet olan şeyler bu defa iki bakımdan üzüntü ve ızdırap verir.
a) Çok sevdiği dünyalıların, elinden çıkmasından dolayı pişmanlık ve üzüntüyle kahrolur.
b)Ondan daha iyisini, daha kalıcı olanını elde edemediği için de üzüntü duyar.