"Sen Çılgın Rogan'sın!" diye söyleyiverdi Leon.
"Evet," derken Çılgın Rogan'ın sesi sakindi.
"Ve şehirler parçalayabiliyorsun?"
"Evet."
"Bütün bu para ve büyüye sahipsin?"
"Evet."
Leon bu sorgulamayla nereye varmaya çalışıyordu.
Kuzenim gözünü kırpıştırdı. "Ve böyle mi... görünüyorsun?"
Çılgın Rogan başıyla onayladı. "Aynen."
Leon'un koyu renk gözleri kocaman oldu. Çılgın Rogan'a, sonra kendine baktı. On beş yaşındaki Leon zar zor kırk beş kilo ediyordu. Kolları ve bacakları çubuk gibiydi.
"Bu dünyada adalet yok!" diye duyurdu Leon.
Kıkırdadım ve neredeyse krep yüzünden boğuluyordum. Annem tebessüm etti.
"Gitar da çalıyor musun?" diye sordu Leon. "Çünkü eğer çalıyorsan hemen gidip kendimi öldüreceğim."
"Hayır, ama biraz şarkı söyleyebiliyorum," dedi Çılgın Rogan.