Muhammed Şan
@muhammed_san21
Kaybedenler kulübü
Şimdiye kadar benden beklenilen şeyleri sadece beklenilen zamanda yapmadığım için suçlandım. Şimdiye kadar yapılan bütün gurursuzlaştırma çabasına beklenilmeyen bir anda tepki olarak durduğum için nefret edildim. Git denildi, gitmedim, arama denildi aradım, yazma denildi yazdım, sus denildi susmadım. İstenilmeyen yerde ısrarla durdum. Yeter diye çığlığımın yükseldiği o andan itibaren bir karar anına girdim. Verdiğim karar doğrultusunda gitme kararı aldığım için haksiz olan da, kötü olan da ben oldum. Savaştığım alanda pes ettim. Zor da gelse bir karar verdim ve suçlandım. Yine de bazı insanlar her konuda haklıdır 🤷♂️.
Bu neyin kini, öfkesi? İnsanlık gerçekten bu hale mi geldi? Hata bende yoktu, o tamamen hatalıydı denilerek mi oluşuyordu bu kin? Yanlış olduğunu düşündüğümüz çok şey olmuştur. Ancak neden böyle oldu? Hatam nerde? demek yerine, içimizde derin bir öfke beslemek insaniyete yakışır bir hareket midir? Bir yerde istenilmeyen bir durum oluşmuşsa önce kendimizden başlayalım sorguya. Unutmayın herkes kini ve nefreti kadar boğulur. Çok kötü biri olduğumuzu düşünsünler ve öyle konuşsunlar. Hiç sorun değil. Böyle olmak uğruna güzel şeyleri ellerinin tersiyle itmeye devam ederler. Her ne olursa olsun bizler herkesi güzel anlatmaya devam edelim. Kin ve nefret beslemek -biz- insanları en büyük yanlışa sürükler.
Cahil bir yazar1000Kitap
Bir şeyler yapmak gerekiyordu ama ne? Aklını kurcalayan bu soru artık bir rutin haline gelmişti. Cevabı olmayan ve neden yaptığını bilmediği bir rutin. Zaten cevabı olsaydı o soruyu düşünmeyi bırakacaktı artık...
Cahil bir yazar1000Kitap
Özgürüm işte artık. Bedenim özgür. Düşüncelerim özgür. Ama bir şeyler var, anlam veremediğim şeyler.
Ruhum ve kalbim özürleşmek istemiyor. Onlar kendilerini o yere ait sanıyorlar. Başka dünyalara ait değil, karanlığa aittiler. Bu karanlık dünyanın, küçümsenmiş insanlarıyız. Değişmez bir gerçektir bu. Herseye rağmen değişim umuduyla bekleyen gurursuz ruhuma ve kalbime acıyorum.