bütün gözler senin üzerindeŞiir
İlginç bir çağa denk geldik
Safını bulması için herkesin
Yerini bulması için özgürlüğün
Fotoğraflardan utanmamız gerekliydi
Ama yetmezdi, giderken çocuklar bu dünyadan
Bize ağır, zamansız, kabuksuz yaralar bıraktı
Ölü çocuklar yaşına göre
Kadınlar ten rengine bulaşan kanla
Net bir kontrast oluşturursa
Tarihe geçebilirdi
Bir acıyı duyurmak için sözünü süslesen
Çığlığın hangi tonda duyulur
Desibel ölçer misin
Ey ölülerin kazı ustası
Ben ölürsem bir gün beni de
Yüz bin gözle süzer misin
Zavallı insanlık, senin ölümün dehşetli
En az kırk milyon izlenme getirdi bu gösteriye
Kölelerin köpük partisi
Beyaz insan içkisini havuza dökerken bitti
Canlı yayında tetiği çekti bir asker
Filistinli bebek, bize iyi haberler ver
Cennet senin için yaratılmış, biz savrulduk boşlukta
Yedi günlük yaşamından sonsuza
Uçarken sen, biz seyirci kalmışız kanatlarımız betondan
Reklam
"benim gönlüm senin göğüne durmuş
sağalıyor bütün yaralarım kokunla
gönlüm gözlerinin yeşilinde salınıyor
ben bir delişmen idim denizinde duruldum
şimdi bütün dalgalarım adınla yükseliyor
senin bu güzelliğin bu beni yanına çağırışın
adımı söylemeden seslenişin
hepsi tanrı buyruğu gibi”
diye başlıyordu şiir yarım kaldı
çırılçıplak bir umut, tertemiz bir geliş ve sevgi
hepsi yarım kaldı
beni korkularımdan vurdun ellerim kanadı
beni şuradan vurdun belim kırıldı
dizlerimi karnıma çektim uyudum
geldiğim yere kaçmak istedim ayaklarım kanadı
bu şiir bir irin, bitene kadar çıkmalı ve yok olmalı sonra
beni şiirden vurdun
bir uyku kaç kez bölünür bir rüya ne kadar kötü olabilir
çok kalktım ayağa düşünce, bu sefer serildim
bileklerimin gücü yok, avuçlarım patlak, tırnaklarım kırık
kavrayamam, bastıramam ve tırmalayamam
aklımda bin düşüncesiz ve gözlerim dolarak seni sevemem
işte yerdeyim çünkü tanrı değilim
beni korkularımdan vurdun içim kanadı
bir dağı yangına çeviren neyse tutup getirdim
ateş çalmadım kimseden
Kalabalıklar Hatıra Biriktirmez
Hudutları belirsiz, tanımsız bir ahaliyiz artık. Hangi yöne gitse kaybolan, hangi çenginin etrafında toplansa avuçları alkıştan patlayan şaşkın bir ahali. Gözlerimiz hırstan kan çanağı, ellerimiz kılıçsız, ellerimiz pudralara aşina. Yani biz Yunus’u anarken derviş, Hallac’ı anarken zalimiz; vurduğumuz serçelere suç buluyoruz. İçlerimiz darmadağın. Ve o darmadağın olmuş içimiz yanındakiyle saf tutarken şıklık mukayesesine girişecek kadar hesaplı: Moda yarışına girişiyoruz yanımızdakilerle “Kim, kimden daha şık?”
Kimse beklediğimiz trenlerden inmiyor. Kendimize günahlarımızı unutturacak iyilikler peydahlıyoruz. Sokak lambalarının altında ölümle yaşam arasında saklambaç oynayan birkaç dilenci buluyoruz. Birkaç dilenci, birkaç acıyacak insan. Onlara cebimizi yırtmasın diye arabalarımızın torpidolarına sıkıştırdığımız, adı bozuk paralarla dünyaları veriyoruz. Kendimizi de unutmuyoruz elbet. “Cennetten birkaç köşk eder” diyoruz o paralar. Sonra çekip gidiyoruz evlerimize. Bizim evlerimiz bir ibrik, bir hırka, sevgilisine kavuşsun diye ayakları nara dönen Karani’yi anlatan hikayelerle dolu. Az önce dışarıda bıraktıklarımızı beyaz camdan izleyince bu kez “En çok kim üzülecek?” oyununa başlıyoruz.
Yaşamak hiçbir sancımıza iyi gelmiyor. Kavimler Göçü’nü başlatan o muazzam gitmek hissi bana atalarımızdan miras kaldığı günden beri hiçbir gözün kusuru gibi hissetmiyoruz kendimizi.
Ağaçlar yok artık. Altında oturup nakarat kısımlarından başka her kısmını yanlış okuyacağımız şarkılar da. Boynumuz kalınlaştıkça kanadından ikiye ayrılmış sineklerin cenazesinde hiçbirimiz yer almıyoruz. Mesela düşünmüyoruz şu an, şu saatte tek yolcusu kalmış metronun hangi vagonunda camdan karanlığı seyreden bir Bolivyalı’nın neden öyle acı acı gülümsediğini. Betondan tanrılarımıza, kredi
burada böyle bir iletiyi ilk defa paylaşıyorum. burası benim sadece okumalarıma hasredilmiş; alıntı ve değerlendirmelerimi paylaştığım haricen paylaşım yapmadığım ağım. ihtiyaç halinde aramamak için, notlarımı kullanmak adına ve yazdıklarımın çöp olmaması gerekçesiyle ve kıyıda köşede kaybolmaması adına modern not defteri diyebileceğim yerim. ilk defa burada bir şiiri ileti halinde alıntısız paylaşma mecburiyetindeyim, çünkü dijital ortamda erişim sağladım, basılı halini bilmiyorum. şiir inanılmaz güzel ve övgüyü hak ediyor. izdihamdan tanıyıp o zamandan beri takip ettiğim, güven adıgüzel ağabey'den geliyor: acının göğe yükselişi.
bin kederli örs, dünya dönüyor, şairler uykusuz
nehirler boyunca ağlamanın hakikate ermesidir
sıradaki savaşın süngüsü gibi cephe gerisinde
aşk unutulacaktı, kışkırttılar çölü bir geceyarısı
-bazı yollar ve bazı kaplanlar tarif edilemez hâlâ-
uçsuz bozkırlarda çıldırmanın düşünde yazgım
ve barbar bıyıklarıma er kişi niyetine astığım dünya!
şimdi belalı ulakların yolu durmadan sana doğru
yehuda dağlarında eski bir şehre benzetirken yüzünü
uykun nar, meryem’den ödünç soluğun, nefesin
en çok benden haberin yok, tanıdığın tek pusu
içimde büyüyen tenhanın gökyüzüne inanması
adına yenilmek dersin, kan kalesinde mukim ya da
yüzünü benzetiyorum sessizliklere, ey unuttum çiçeği
hançer sesi yalnızca, başka bir şarkıya kadar
kalbimde donan hıncıma rastgele baltalar!
II
en çok yağmurun sesine ve eve dönmeye hazırdır insan
matadorun gözlerindeki o ölümsüz boğayı düşün şimdi
bir kuzgunun bakışlarına saklanmış kuzunun cesedi
geceyi omuzlayan kum zambağının kokusudur bildim
günahsız değildim, ilk taşı ben attım kendi en uzağıma!
geldiler o halde, gelip nakkaşın gözüne sır perdesi çektiler
acıyan gözlerimle dünyaya son kez bakar gibi gönendim
atları