Kocasının dikbaşlılığı, sonra hastalığı yüzünden paşa olamamasını bir türlü affetmeyen annemin iğneleyici sözleri: “ Peki senin eserin nedir ki,gördüğümüz bir şey yok!”Her seferinde içimi acıtan; bana küçük bedenimin, küçük yüreğimin kaldıramayacağı yükler yükleyen, utandıran cevabın: “Benim eserim kızımdır.”
Ne kadar senin parçan olduğumu; senin için de baş kaldırmam, isyan etmem, üretmem, yaratmam gerektiğini hissettiğim an . Omuzlarıma yüklediğin ihanet kaldırmaz sevgi yükü.
Kandırılmış olmanın, bir anlık hayal kırıklığıyla eğlenilmiş, küçük düşürülmüş, gururuyla oynanmış olmanın öfkesi patlamaya hazır bir yanardağ gibi çöküyor içine.