Müjde
@mujjdee
Biyoloji Ögretmeni
Dokuz Eylül Üniversitesi
510 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Kuyucaklı Yusuf gibi veya İnce Memed gibi buram buram Anadolu kokacak bir öykü kitabı okurum düşüncesi ile elime aldığım kitabın modernist yazım tekniği ve gerçeküstü öğeleri ile beni şok etmesi şaka mı :))) Bir ön yargım daha yerle bir olur; saygılar sana üstad 
Sait Faik Abasıyanık
Bilinç akışı ile yazılmış, anlaşılması oldukça zor bir eser. Yazar kitabın bir yerinde şöyle diyor; “Kapalı bir kutuyu gibiyim. Kendimi açtığımda taze bir samimiyeti kaybediyorum.” (Syf:26) ve sanırım bu cümle onu çok iyi tanımlıyor. Çünkü hem anlaşılmak için yazmış, hem de kendini çok anlatmış olmaktan korkmuş. Kitabı sevdiği adam okusun diye yazdığını söylüyor bir kaç yerde. Aşkını üstün körü anlatırken bir yanda da anlaşılmak istiyor bütünü ile. Aklıma George Orwell’in 1984 kitabındaki şu cümle geldi. “ insan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu belkide.” Ve belki de en çok anlaşılmaktan çekiniyordu. Ya anlaşıldığımız halde sevilmezsek??
Neyse çok uzatmadan kitapla ilgili şunu da eklemek isterim. Yazar noktalama işaretlerini alışılmışın dışında kullanmış. Ve bunu bilinçli yaptığını, değiştirilmemesini istediğini yayıncıya özellikle belirtmiş. Bence yaptığı bu minik oyun gerçekten keyifli, yazıya duygu katmış adeta. Diyeceğim o ki anlaşılması zor olsa da okunması ve anlaşılmaya çalışılması gereken bir kitap.
Sözlerime kalbimi acıtan bir cümle ile son vermek isterim:
“ Bir de aşk şarkıları vardır, o da ruhsuzca kendime ağıtımı anlatır: dönmüyorsan neden hâlâ seviyorum seni sevgilim? Ulaklar yollamam boşuna, seni selamladığımda yüzünü saklıyorsun benden, farkında bile değilken sen, neden seviyorum seni hala? ( Syf:45)
Aptal bir aşk hikayesidir diye günlerce okumayı ertelediğim bu kitabın bana ortaçağ da kilise haklıydı belki de diye düşündüreceğini tahmin edemezdim. Biyolojiden ve insanlıktan nefret ediyorum diye ağlayarak son sayfayı çevireceğimi de asla tahmin edemezdim. Kendimizi hüzünden duvarlara vurmak isteyeceğimiz bir distopyaydi teşekkürler Ishiguro teşekkürler...
Yine tadı damakta kalan kitaplardan biri. Bazı kitaplardaki cümleler öyle büyülüdür ki tekrar tekrar okuma isteğine karşı koyamazsınız; bu kitapta onlardan. Gündelik hayatın sıradanlığının gerçekte ne kadar sıradan olmadığını görüyorsunuz. Wahrlich'in çılgınca düşüncelerinde bazen kendinizi buluyorsunuz ve bu çılgınca düşünceler arasindaki benzerlikle aslında Wahrlich'in sonuna ne kadar yakın olduğunuzu farkedip ürküyorsunuz. Hepimiz çok ince bir sınırdayız....
Hayatımda tanıştığım en ilginç ve çatlak insanlardan birisi yazarımız Unamuno :) Kitap oldukça garip bir önsöz ile başlıyor. Tam olarak ne olduğunu anlayamadığınız bu ön sözden sonra yazarın önsöze cevap olarak yazdığı tuhaf bir son-ön söz okuyorsunuz bu kez de. Ya bu İspanyollar çatlak galiba diyerek içinizde tuhaf bir merakla kitaba başlıyorsunuz. Ve sizi oldukça sıradan türk filmi tadında bir aşk hikayesi karşılıyor. Eh ama ya bu muydu diye umudu kestiğiniz bir anda yazar çok güzel bir numara yaparak size ansızın varlığınızı sorguladığınız bir felsefe kitabı okuduğunuzu fark ettiriyor. Sonunda ne olduğunu çaktığınızda , baştaki ön sözlerle birlikte ağzımızda güzel bir lezzet kalıyor:) Kitapta da şaşırmadığım tek şey erkeklerin kadınlara bakış açısı. İspanyol da olsa erkekler yine bildiğiniz gibi :) Özetle dili kolay, kurgusu bilindik, değişik edebi teknikler ve felsefi tatlarla tatlandırılmış, tatlış bir sürprizle sizi karşılayan bir kitap. İlginç bir deneyim yaşamak isterseniz okuyun.
