Ne olacaksa olsundu, bitsindi artık bu iş.Kendisini kayığın dibinde havasızlıktan çırpına çırpına,kuyruğunu çarpa çarpa can veren balıklara benzetiyordu.İnsanı boğan su o canlıyı yaşatıyor,kendisini yaşatan hava o canlıyı boğuyordu.Anlaşılmaz birşeydi bu.
Karşı konulmaz kuvvetlerin itici gücü uyarınca atomlardan ve moleküllerden oluşan dünya, sırf bunun için hayranlık duyulacak bir yer değildi; onu güzel yapan, içinde Ruth'un yaşamasıydı.