.Feride.
@munferit
148 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Reklam
10/10
2018 29. kitabı
Yine bir Stefan Zweig klasiği.. İnsanın iç dünyasını bu kadar güzel, bu kadar doğru yansıtması gerçekten muhteşem. Her duygunun olduğu gibi, acımanın da türevleri var. İnsan bir yerde karşısındakine acımaktan zevk alır duruma geldiğinde, bunu kendinde bir erdem olarak algılıyor. Yani insan, her durumda başkalarının acısından beslenebiliyor. Kendisine dokunan bir durumdan pervasızca kendini sıyırmanın bir yolunu buluyor mutlaka. Bir şekilde vicdanıyla başbaşa kaldığında doğruyu bulsa da, iş işten çoktan geçiyor. Ah insan...Ne kadar da zorsun..
Gerçekten çok güzel bir kitap. Zweig 'in okuduğum hiçbir kitabından pişman olmadım. Okuyunuz, okutunuz...
"İnsanın vicdanı anımsadığı sürece hiçbir hata unutulmuş değildir."
"Kısacası, insanın en ağır yükü her zamanki gibi gene kendisi..."
Reklam