Evet, biz büyüyoruz ama biz büyüdükçe annem küçülüyor sanki. Bizi büyütmek için kendinden, isteklerinden, saçının siyahından, yüzünün diriliğinden veriyor zamana. Verdikçe de hafifliyor, hafifledikçe küçülüyor. Aynı beden sanki dünyada daha az yer kaplıyor. Aynı beden bizim büyüyen bedenlerimize yer açıyor.
O zamana kadar pırıl pırıl, temiz bir dünyada yaşamış, bir çeşit Habil yaşamı sürmüştüm. Oysa şimdi "Kabil" olup çıkmıştım adeta, işte öylesine derin bir uçuruma yuvarlanmış, batağa saplanmıştım.
Sayfa 46 - can yayınları, emil sinclair, demian·Kitabı okudu
"Ama istemediği düşünceler hemen gelip onu yakalardı. Kaçacak pek yeri yoktu zaten. Hafızası atamadıklarıyla öyle doluydu ki... Hepsi demir kaynağıyla tutturulmuş gibiydi beynine ve yeni şeyler için de yer giderek azalıyordu. "