"Aslında ne kadar zor bu yaşamak dedikleri. Üstad yaşamak yaralanmaktır diyor. Doğru da söylüyor. Yaralandıkça büyüyor insan, yaralandıkça yaşamayı anlıyor, yaşayamıyor belki ama anlıyor. Ve ne tuhaf! Bütün yaralar, yaramı sarar sandıklarının elinden geliyor..."
Seni seviyorum
Bir annenin çocuğunu sevmesi gibi.
Bir çiçeği koklar gibi
Seni seviyorum
Bir insanin kediyi sevmesi gibi
Bir köpeği okşar gibi
Seni seviyorum
Güneşin doğuşunu sever gibi
Ayın çıkışına sevinir gibi
Seni seviyorum
Yağmurda yürümegi sevmek gibi
Damlalarin kavuşması gibi
Seni seviyorum
Notaların birlesip şarkı oluşu gibi
Müziğin eşsiz ruhu gibi
Seviyorum seni
Senliğini
Beni ben yapan sevgini
Seviyorum işte
Kelimeler anlamsız
Sevdam sonsuz.
-Mari
Kopardın
Bir hicran çölüne bıraktın beni
Kalbine girdiğim yolu kopardın
Yaydın üzerime yalan gölgeni
Adını andığım dili kopardın
İçimden boşluğa savruldu külüm
Hüznün ateşiyle yandı kakülüm
Yıllardır ruhumda öten bülbülün
Her seher konduğu dalı kopardın
Uzattıkça sana boş ellerimi
Birer birer yıktın hayallerimi
Bilmem, ölü müyüm, yoksa diri mi
Saçımdan sim siyah teli kopardın
Gönlümde aşkınla hergün yeşeren
Göğü yıldız yıldız önüme seren
O güzel, bembeyaz gülü kopardın