Murat
@murat1k
Yazıların ‘tamamı’ şahsıma aittir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zamanın yenemediği aşktır bu.
Nice yollar gerek,
Aşmak için dağları dirayet gerek
Kudretli bir nefes
Ve keskin feraset.
Aşka âşık oluşumdur bu sebep.
İnanç gerek,
Heybetli bir duruş,
Kibar, ince bir dokunuş.
Üzmemek için yiğit bir yürek gerek aşk için.
Ondandır ki; giremez bu kapıdan ağıt bilmezler.
Âşıklar
Ağlarlar, düşerler, yanarlar da sinmezler.
Ey benim şerefli aşkım,
Ey benim haysiyetli sevdam,
Sanadır aldığım soluğun üçte ikisi,
Biri de üçte ikisinin gebesi.
Gerekmez aşka güç, gerekmez kuvvet.
Nazik bir öpücüktür aşk; budur yüce servet.
Gel etmez, git demez,
Hürdür, hür bırakır.
Aşk’ta ezber gerekmez.
✍️ Murat Çağlar
Yoruldum kendi izimi sürmekten
Her adımımda aynı çıkmaz, aynı dar sokak
Bir an durup nefeslendim sandım
Meğer yanlış şehirde eksilmiş soluklarım
Aynalar yüzümü değil, yükümü gösterdi
Kimse bilmez,
bazı geceler uyku değil
keder kapatırmış gözlerimi.
İçimde bir yer hep ağır, hep eksik,
dışım ise “iyiyim” demeye mahkûm
Düştüğüm yerlerden kalktım sandım
ama dizlerimdeki sızılar
hep hatırlattı kalkış ile çöküşün
aynı bedende kardeş olduğunu
Ne zaman kendime dokunsam
toz kalktı geçmişimden
ve gözlerime doldu
yarım kalmış sevinçlerim
Sonra öğrendim; insan bazen
kendi gölgesinden bile
habersiz yaşarmış
Ben gölgemden kaçarken
kendimi unutmuşum meğer
Ve işte şimdi, sözlerim ağır
sessizliğim onlardan da ağır
Birikenler konuşamaz belki
Baharla birlikte gelsen ya...
Kışı devirmiş, imtihanı aşmanın sevincini haykırırcasına çiçeklenen ağaçlar, imrense gönlümüzün dirilişine.
Toprak, uzun bir suskunluktan sonra yeniden konuşsa;
her filiz, sabrın boşa gitmediğini fısıldasa kulağımıza.
Gelsen de, içimizde yarım kalan mevsimler tamam olsa.
Soğuktan ürküp içimize sakladığımız dualar, güneşi görünce cesaret bulsa.
Yorgunluğumuz geçmese bile, umudumuz tazelense...
Baharla gelsen ya;
bir başlangıç gibi değil, sanki hep buradaymışsın da
biz seni kış sanmışız gibi.
Kelimeler, dudaklarımın eşiğinde
bir türlü cesaret bulamayan yolcular gibi
geri dönüyor içime;
kimse duymuyor, ben sustukça
kalbim daha gürültülü atıyor.
Gözlerin bazı sorular soruyor
cevapları çoktan bildiğini bilerek
yine de bekliyorsun benden
o en zor kelimeyi: “evet, böyle hissettim”…
Ama bazen anlatmak değil mesele,
bazen anlatınca eksiliyor insan,
bir şey kopuyor sesinden,
kendi yankısına bile dayanamaz oluyor.
“Yanlış anlaşılmış bir cümlenin yükünü,
sonradan açıklamaya kalkışmak;
susarak sakladığım gerçeği söylememekten
daha çok yoruyor zihnimi.”
Ve ben, her susuşumda
bir kelime daha büyütüyorum içimde;
her açıklayışımda
bir parça daha eksiliyorum kendimden.
Belki de bazı sözler
anlatılmayınca daha hakikatli,
belki de bazı gerçekler
susunca daha net görünüyor.