Murat
@murat1k
Yazıların ‘tamamı’ şahsıma aittir.
Eriniyorum Rabbim,
Yokuş aşağı yuvarlanan bir sessizlik gibi
Duramıyorum hiçbir yerde.
Bir boşluğun ağzına bırakılmış
Bir zaman parçasıyım sanki.
Kimse tutmuyor, kimse düşüşümü duymuyor.
İçimde yırtılıyor bir perde.
Gün ışığı bile çekinir olmuş yüzüme vururken,
Gölgesiz yürüyen insanlar arasında
En karanlık ben kalıyorum.
Her adımım bir yankı,
Her yankım biraz daha tanıdık bir acı.
Belki çözülebilsem diyorum.
Düğümlerini saklayan ipler gibi
Yavaşça bıraksam içimdeki ağırlığı.
Belki dağıldığım yerde
Toplanır benden geriye kalan iyilik kırıntıları.
Sen bilirsin, kimse bilmez
Kırılmamın bile bir edeple olduğunu.
Sonra doğrulurum elbet.
Külleri üfleyen rüzgârı buldu mu
Ateş nasıl yeniden canlanır;
İçimdeki umut da öyle parlayacak.
Yollara serdiğim suskun dualar
Bir gün beni senden haberdar eder;
Bundan eminim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sarsılıyorum Rabbim,
Rüzgârın unuttuğu bir sokak gibi içim.
Gölgem bile geri çekiliyor bazen,
Kime yaslanacağımı şaşırmış bir akşamım ben.
Düşüncelerim, darmadağın bir kervanın
Yola saçılmış yükleri gibi ağır, eksik ve savruk.
Hangi dağa düşeceğini bilmeyen bir gölgeyim ben…
Belki devrilsem diyorum.
Dizlerimin çizildiği yerden başlarım hayata,
Toprağın üstündeki izim bile yön gösterir bana.
Kalkarım elbet biliyorum
Küllerine tutunan bir köz nasıl yeniden parlar
Öyle parlayacak kırılmış yanlarım.
O zaman bırakırım içimde kişneyen sabırsız yaraları
Alıp dağların omzuna…
Geçerim karanlığın bağrından,
Bir geceye sığmayan dualar gibi,
Göklerin en ıssız yerine asarım yalnızlığımı,
Ve giderim; ne kadar uzaksa insanın kendine uzaklığı
O kadar uzun bir yola.
Çetin bir yol bu…
Nefsimden kopardığım kirli taşları
Birer birer atıyorum arkama.
Gücümü, kendi çukurlarıma düşerek öğrendim;
Kaderimin harfleri soğuk olsa da
Avuçlarımda ısınıyor her biri.
Kuşlar geçerken başımın üzerinden
Henüz gençken birbirimizin kıymetini bilelim. Yaşlılık elbet gelip çatacak; onu görüp görmeyeceğimiz ise meçhul. Bu dünya sürgünü sona erdiğinde, ahirette de seninle olmak isterim. Yine de yaşarken seni eksiksiz sevmek, kalbimde hiçbir boşluk bırakmamak isterim. Bugünün kıymetini bilelim ki dünyada birbirimizi eksik sevmeyelim. Dünyada tam olalım, ahirette de bir olalım. Bizi ve tüm sevenleri birbiriyle sınamasın Rab.
✍️ Murat Çağlar
Ey, bu gökler, bu deniz, kuşlar ve ağaçlar!
Zamanın dahi yenemediği bu sevgim…
Ne yalın bir sevdadır bu, ne şeffaf aşk!
Şahidimdir bu sağanak, bu kar ve soluk beyaz yıldızlar.
Ey ufkun paslı eşiğinde solan eski bir şarkı,
Gecenin koynuna saklanan o ağır, o çatlak sesim bilsin ki;
Ben bu aşkı, kaybolmuş tren istasyonlarının o buğulu camlarına yazılmış,
unutulmaz bir not gibi yüreğimde saklarım.
Rüzgâr, tenimde dolaşan yorgun bir anı gibi ürperirken
Senin adın, zamanın derin kuyularına düşmüş bir yankı misali
Karanlıkta büyür, büyüdükçe içimde daha keskin, daha kesif parlar.
Ah, bu kalbim… Eski bir gramofonun çizik plağı gibi
Her gece aynı sevdayı döndürür, döndürür, yine de bitiremez.
Bil ki sevgilim, gölgesine bile kıyamadığım o ince yalnızlık
Seninle konuşur içimde; seninle uyur, seninle titrer sabaha.
Unutulmuş sokak lambalarının solgun sarı ateşi altında
Hayalin, elimi tutan sıcak bir tezat gibi
Bütün soğuğu deler, bütün karanlığı eğip büker.
Ve işte, bu devrilmiş zaman terazisinde
Ne geçmişe yenik düşerim ne yarına sığınırım.
Ben, sadece sana akarım.
Yorgun ufukların öte yakasına savrulsa da ömrüm
Aşkım, bir kadim fener gibi
En çürük rüzgârda bile sönmeden yanar.
Ey gecenin közden örülmüş ağır sessizliği,