O ,hayatı boyunca hep hakların kardeşliğine inandı, kimliğiyle hep onur duydu. Bir tarafı Kürt bir tarafı Türk’tü. Bir bendende iki ırk barınabiliyorsa, bir ülkede nasıl oluyorda onlarca ırk barınamıyordu ve nasıl oluyorda birileri diğerlerini ötekileştirme hakkı buluyordu. Bu memleket bir bendenden daha mı küçüktü? Yoksa memleketin bir tarafı diğer tarafından daha mı değersizdi? Halbuki memleket bir bütün demek değil miydi? Bir beden gibi.... Doğunun batıdan, kuzeyin güneyden farkı olabilir miydi aynı bayrağın altında?...
Bazen insanın aklına gelmeyen şey başına geliyor…
Bir anda dünyada hiç yaşamadığı kadar mutlu olup içi içine sığmıyor, sonra kendisi için eşsiz olan bu hâl ansızın tersine dönüyor…
Çok değil yalnızca yirmi beş milimetrelik bir boşluktur dolmasını istediği…
Ve bir kalp atışının dünyadaki tüm şarkılara bedel olabilecek şekilde ritimlenmesidir…
Peki o ritim ansızın duruverir ve sizi yapayalnız bırakıverirse, olanca çaresizliğinizle.
Öyledir ya terminaller, düğün salonlarından daha samimi sarılmalar görmüştür,
ve hastane duvarları, cami duvarlarından daha fazla inanan…
Bir kalp atışını kaybetmek...
Giden, dünyadaki tüm tınılarıda ardında götürür…
Aklınıza bir soru takılır sonra, Bir parçanız sizi hep cennette bekleyecek midir, yoksa o parça sizi hiç tanımamış mı olacaktır ?
Oturmuş göğü seyrediyorum, tüm lafızlar birleşiyor dilimin üzerinde ve sessizce en acı mısramı yazıyorum…
“leyâl müzlim, atî müzlim, hatvem bî-takat artık
âsuman giryeye durmuş ,vuslatı müebbete bıraktık”
Sızıyı gideren su.
Suyun sızladığını kimseler bilemez.
