Murat CEYLAN
@muratceylan
Onlar Rablerine iman etmiş gençlerdi - Kehf 13
Bir şeyin tadını almak için, önce o şeyi sevmek gerekir. Bir kimse bir şeyi sever, arzularsa, muradına erdiğinde haz alır, lezzet bulur. Bu hazla mutluluğa ermek, arzu edilen şeylere nail olduktan sonra meydana gelir. Bazı filozof ve tıpçılar "Haz, arzu edileni elde etmektir." der. Ancak bu doğru değildir. İdrak, yani elde etme, sevgiyle haz almanın arasındadır. İnsan, -mesela- önce bir yemeyi cana çeker. Canının çektiği bu yemeyi yedikten sonra lezzet alır, haz alır. Yine haz alma, arzu edilen bir şeye baktıktan sonra gerçekleşir. Yoksa bizâtihi bakmak ya da bakılan şeye ermek, haz almanın kendisi değildir. Allah Teâlâ şöyle buyurur: "Orada canların istediği, gözlerinin haz alacağı her şey vardır." (Zuhruf, 71)
İnsanın duyduğu tüm acılar ve tatlar böyledir; istenilen ya da istenilmeyen bir şeyi hissetmekle hâsil olur. Yoksa bizzat hissetmek, mutlu olmanın ya da mutsuzluğun kendisi değildir. Durum bu olunca şöyle diyebiliriz: İçinde mutluluk ve lezzet barındıran imanın tatlılığı; kulun, Rabbine karşı duyduğu kusursuz bir sevgiden sonra gelir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Şirk ehline dairAlıntı
Yüce Allah için samimi olmayan, tüm sevgisini O'na adamayan kişi daima arayış içerisindedir. Ufak bir esintide eğilen dal gibi, hayat boyu önüne çıkan şeylere yönünü kaybeder; nefsinin arzu ettiği şeye tutunmaya çalışır. Bazen bakılması haram olan resimler bile gözüne çok hoş görünür. Böylece nefsinin kulu olur. Ona bazen de tanınmak, şöhret ve makam sahibi olmak çok hoş gelir. Bu arzu ve hırsla duyacağı bir tek kelime onu öfkelendirebilirken, söylenen tek bir kelimeden bile çok memnun kalabilir. Bazen de insana çok çekici gelen mala mülke de köle olur. Böylece süflî arzularının esiri olur, adeta onlara tapar; Allah Teâlâ'nın nurundan uzaklaştıkça uzaklaşır.
Gerçek manada ibadet etmeyen, ortağı olmayan ve Allah'a ihlasla yönelmeyen, yani Allah Azze ve Celle'yi her şeyden daha çok sevmeyen kişi, yaratılmışların esiri olur,gönlüne şeytanlar hükmeder, nefsine uyanlardan olur ve şeytanları dost edinir. Sonra da boğazına kadar çirkefe, kötülüklere batar. Bu, kaçınılmaz bir sondur. Zira insan, yönünü hayra çevirip Yüce Allah'a yönelmezse, şirke düşer.Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmaktadır:
“(Rasûlüm!) Sen yüzünü hanîf olarak dine, Allah'ın insanları hangi fitrat üzere yaratmışsa ona çevir. Allah'ın yaratmasında bir değişiklik yoktur. İşte dosdoğru din budur; fakat çoğu insan bilmez.” (Rum, 30)
