Elif Sunulu
@mutali
edebiyatçı
İnsan yaşama gücünü her zaman elde ettiklerinde bulmaz. Bir düşü büyüten onun uzaklığı değil midir biraz da?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ölüm korkusuyla, yaşama sevincini unutan insan, dünyaya nasıl iyilikler katabilir.
İnsanı ağır yaralayan her ne varsa, yaşanıp bittiği andaki acısıyla kalabilseydi, tahammül gücümüz ayakta durmamıza yetebilirdi.
İçindeki kuyunun seni hiç terk etmeyeceğinden korkuyorsun. Kuyu senin içinde ve sen kuyunun içindesin; kalbinin küf ve rutubet kokulu taş duvarlarımı çürümüş kara yosunlar kapladı, kendi yalnızlığında bekleyip dururken.
Hayatın bilgisine erişebilmek için, anlamsızca karalanmış sayfalara bakıp duran, okumayı yeni sökmüş bir çocuksun. Harfleri tanımaya başladıkça kirlendin, kalbin katılaştı. Harfleri tanımaya başladıkça, anlamsızlığın farkına vardın. Karanlık bir gecede düştüğün çölün ortasında sığınabileceğin bir mağara aradın, meleklere inandın, kadere inandın, ahiret gününe inandın ve böylece parçalanmaya yüz tutmuş kalbini yatıştırdın.