Elif Sunulu
@mutali
edebiyatçı
Allah'ın muhabbetini kaybetmekten kaygı duyanlar hiçbir zaman Allah'tan korkmayanlardan korkmazlar. Çünkü Allah'tan çekinmeyen, O'nu hesaba katmayan kişiden korkmak hadsizlere verilecek en büyük taviz olur.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kitaplar mı okuyucusunu terk eder okuyucusu mu kitabı? Her ne kadar okuyucu dünya ile ilişkisini matbuat âleminin dışına çıkararak değiştirip biçimlendirmeye çalışsa da gerçekte terk edilen kitap değil okurun kendisidir. Kitap okuyucusunun nazını daha fazla çekmek istememiştir, aklı başka yerlerde olan okuyucuyu sırtından fırlatıp atmıştır. Doğru tanımlanmış kitapların hiç tahammül edemedikleri kafalar, meselesiz kafalardır. Meselesi olmayanın hakiki anlamda kitabı da yoktur. Hayata boş bir kağıt gibi bakar meselesini yitirmiş okur. Evrene bakışı da bundan farklı değildir.
Görmezden geldi. Kendini görünür kılmanın yolunu böyle bulmuştu: Kendi dışındakileri görmezden gelmek!
Tenekeci'nin üslubunu bildiğiniz zaman kitap daha güzel ve akıcı ilerliyor. Yazıları düz bir gezi yazısı olarak görmüyor cümlelerin içindeki incelikleri görüyorsunuz.
Kitabın arka kapağını okumadığım için başladıktan sonra beklediğimi alamadığım ve biraz hayal kırıklığına uğradığım bir kitap oldu.
Kitap iki bölümden oluşuyor İlk bölümde yaptığı gezilerden bahsediyor bunların çoğu dağ gezileri. Dostlarıyla birlikte çıktığı bu gezilerde samimiyet var, samimi niyet var. Dağ yalnızca bir yükselti değildir, her şeyden önce bir kültür ve mülhem duygusal bir canlıdır (H.Hatemi). Dağ ile baba imgesinin birbirini tamamladığını söylüyor yazar çünkü her ikisinin de güven ve korku verdiğini kendi deneyim ve tecrübelerinizi de işin içine katarak tasdikliyor. Yolculukları esnasında karşılaştıkları ve muhabbet ettikleri Anadolu insanının zorlu ve dokunaklı hayatlarına, yoksulluklarına, fedakarlıklarına ve vefalı oluşlarına hayranlığını dile getiriyor.
İkinci bölümde; İstanbul, çocukluk, kara tren, tespih, dolma kalem, pullar, kelimeler gibi konuları ele alan yazar, baktığımızda cansız birer eşya/varlık olan nesnelerin her birini canlı muamelesine tabi tutuyor. Mesela tespihten vefalı bir arkadaş diye bahsediyor, hiç konuşmadan bir talepte bulunmadan zor zamanlarımızda yoldaşlık ettiğinden...
Ben sanırım hem Tenekeci'nin diline çok alıştığımdan hem de gezi yazısı okumayı çok benimsemediğimden okurken biraz sıkıldım. Siz anı-deneme kitabı okumayı seviyorsanız dili ve anlatımı güzel diyerek tavsiye ederim.
