Tükettikçe tükeniyoruz
Her şeyin çok hızlı değiştiği bir döneme denk geldik. Bu da yarınlara ve birbirimize duyduğumuz güveni yok etti. Belirsizlik içinde savrulurken hedeflerimiz anlamsızlaştı, ilişkilerimiz sığlaştı. Tek başarı kriterinin görünürlük kabul edilmesi imajı içeriğin önüne taşıdı, ruhsuz maskelere dönüştük. Değer üretmekteki aciziyetimizi tüketimle doldurmaya başladık, tükettiklerimiz üzerinden kendimize değer biçmeye başladık.
Halbuki insanın insana, güvene, üretmeye ve paylaşmaya ihtiyacı vardır. Emek olmadan tatmin olmaz. Böylece başkalarının gözünde yarattığımız değer içimizde bir anlama dönüşebilir.
Kitap kısaca bu argümanlar üzerinden şekilleniyor. Bolca Viktor Frankl, Rollo May ve Eric Fromm'a atıf var ancak felsefi temellerinden izole bu atıflar, metne entelektüel bir cila verme çabası olarak göze batıyor. Metindeki hiçbir cümleye itiraz edemem ama derinliksiz analizleri, genel geçer teşhisleri, toplumun büyük kısmının kendini özdeşleştirmekte zorlanacağı varlıklı bir ailenin iç dinamikleri üzerinden kurulan örnek vaka ve editoryel özensizlik, kitabın da eleştirdiği bir düzenin parçası olduğunu düşündürdü.
Ayrıca, gelir adaletsizliği ve ekonomik darboğazın sosyal çürümedeki etkisinden hiç bahsedilmemesi, tüm sorumluluğun sanki mutant olan bu çağda birden bire artış gösteren bireysel ve toplumsal açgözlülüğe yüklenmesi, kitabın samimiyetini sorgulamama neden oldu.
Kolayca tüketip okuduğunuz kitapların sayısına bir ekleyebilir, böylece yıl sonu hedeflerinize kısa yoldan biraz daha yaklaşabilirsiniz. Her sayfada kafa sallayıp zaten gördüğünüz ve bildiğiniz şeyleri onaylatabilirsiniz. Ama daha önce bu konular üzerine okumuş veya kafa yormuş biriyseniz, günün sonunda bu kitabın size yeni bir şey katmasını beklemeyin.
Bu kitabın içinde anlatılanlar, örnek verilen olaylar aslında hepimize çok fazla tanıdık çünkü hepimiz burada anlatılan duygusal oyunlara maruz kalıyoruz. Olaylar ve anlatılanlar dışardan okuyan biri için o kadar basit ve "buna mı kanıcam cidden" dedirten türden ki... Bende okudukça bazen böyle dedim bazende "evet ben bunu yaşamıştım" dedim hatta çoğu kez yaşadığımı fark ettim ve benim için kimi yer uyanış niteliği taşıdı. Zevk alarak okuduğum ve kesinlikle düşünce yapıma katkı sağlayan bir kitap oldu. Yazarın başka kitaplarınıda alıp okuyacağım.️
Hakan Günday - Kinyas ve Kayra·536 syf.·Edebiyat
9/10
2026 51. kitabı
Bir Yeraltı Enkazı
Hakan Günday’ın Türk edebiyatına bıraktığı o devasa, karanlık ve dumanı tüten bombayı nihayet bitirdim. Ama bitti mi yoksa beni de beraberinde mi bitirdi orası tam bir muamma. İlk şaşkınlığım kitabı yirmili yaşlarında yazdığını öğrenmem oldu. Ben daha ilk bölümde ‘Bu Kinyas mı Kayra mı?’ diye debelenirken adam baştan başa müthiş bir eser çıkarmış.
Bu kitap için ‘okudum ve bitti’ diyemem. Başladığım andan itibaren Kinyas ve Kayra iki arkadaşım olmuş da beni Afrika’dan Amerika’ya, o ülkeden bu ülkeye sürükleyip durmuşlar gibi hissettim. Onlarla beraber kaçtım, onlarla beraber tükendim. Kayra’nın o hiçbir şeye inanmayan, dünyayı tamamen silmek isteyen kapkara zihniyle de savaştım, Kinyas’ın o her şeye rağmen bir çıkış yolu, bir ‘normal’ arayan yorgun ruhuna da omuz verdim. İkisi de o kadar içime işledi ki, sanki kitaptan çıkıp yanı başıma oturdular.
Bir yanda Kayra vardı.. Her şeyden vazgeçmiş, dünyada tutunacak tek bir dal bile bırakmamış, zihnindeki o kapkara hiçlikle hem kendini hem etrafını kemiren bir adam. Ölümü bir kurtuluş değil, sıradan bir son olarak görüyor ve onun o dipsiz kuyusunda debelenirken nefesiniz kesiliyor. Diğer yanda ise Kinyas duruyor.. O kadar vahşetin, o kadar günahın içinden geçmesine rağmen içinde bir yerlerde hâlâ o küçük ‘normal hayata dönebilme’ umudunu saklayan, yorgun ama bir çıkış yolu arayan o çocuksu yanıyla canınızı acıtan. (Şuraya küçük bir not da düşeyim. Kinyas’cığım sana sarılıp hüngür hüngür ağlayamadığım için çok üzgünüm) Biri tamamen yok oluşu seçerken, diğeri her şeye rağmen yeniden başlamayı deniyor. Ama dürüst olmak gerekirse, bu iki arkadaşın her anına rahatlıkla katlandım diyemeyeceğim. Yol boyunca o kadar çok pisliğe, o kadar çiğ bir şiddete şahit oldum ki.. Özellikle cinsellik ve şiddet sahnelerinde
Gray'in Portresi'ni okuduğumda, estetik felsefesi ile ahlak arasındaki o muazzam çatışmayı derinden hissettim. Ana karakter Dorian Gray’in, dış görünüşü hiç yaşlanmazken tüm günahlarının ve yaşlılığının gizemli bir portreye yansıması için ruhunu satmasını insan doğasının en büyük trajedilerinden biri olarak görüyorum. Bana göre bu eser, sadece dış güzelliğe ve zevke odaklanan "estetizm" akımının insan ruhunu nasıl adım adım yozlaştırabileceğini sert bir biçimde gözler önüne seriyor. Kitapta sanat ile sanatçı arasındaki ilişkiyi sorgularken, bir yandan da dönemin Victoria tarzı katı ahlak anlayışına yapılan o ince ve cesur eleştirileri hayranlıkla okudum.
Wilde’ın vicdan, kibir ve ölümsüzlük arzusu gibi evrensel temaları işleyiş biçimini, okuyucuyu kendi karanlık yüzüyle yüzleştiren müthiş bir ayna olarak değerlendiriyorum. Sonuç olarak benim için bu kitap, insanın içindeki kötülüğün ve vicdan azabının hiçbir maskeyle sonsuza kadar gizlenemeyeceğini kanıtlayan ölümsüz bir eserdir.
İkinci kez okunmayı -en azından altı çizili cümleleri- hak ediyor.
ALBASTI GECESİ
.
Börü Kam ve hatunu Ulduz ile Kara Han ve hatunu Aykan üzerinden bir #albastı hikayesi bu. @hasanerimez kalemi ve Türk mitolojisinden izlerle sürükleyici bir okuma. Kutlar, Kamlar, bakır tırnaklı albastı ve gök yeleli ihtişamlı kurt...
Albastının kara efsunuydu: Yeni doğurmuş kadınlara ve onların çocuklarına musallat olurdu; ciğerlerini söküp öldürürdü. Çünkü hiçbir er kişi Albastı'yı hatun edinmediğinden, O da kıskançlıktan köpürüp onların hatunlarını ve çocuklarını öldürerek hıncını alıyordu. Börü Kam için alarm zilleri çalmştı. Kök Dağ'da duasını ederken her yer kızıla çalmış, Börü Kam Ulduz'una Albastının geldiğini anlamıştı. Onları kurtarmak içinse artık çok geçti...
Aykan Hatun ise kara bir düş görmüştü. Sırma saçlı bir kadınla kurt postu bir kam ona seslenmekteydi. Koştuğu ormanın içinde bir uçurumun ucunda onları gördü. Ardından da bakır tırnaklarını karnına geçiren onu! Gebelikten olduğunu söyledi ona eşi Karahan ve dostu İlbike, inanmadılar, anlamadılar. Taa ki İlbike'ye olanlar olunca vardı babası otacı Sagun'un yanına. İşte o zaman Sagun, kızının o olduğunu anlamıştı...
Bozkırın ortasında doğmamış bir çocuğun peşine düşen Albastı ve kadınları onun gazabından kurtaracak bir kam.
@hasanerimez kalemi okutuyor vallahi bir solukta. Öyle bir anlatım ki, karanlık efsaneler,korku ve mitolojik doğaüstü varlıklar sarıyor etrafımızı.
#uğursuzrivayetlerserisi müthiş başladı. Ben devamına kaçıyorum, sizlere de #öneri mi bırakıyorum. Keyifle.
.
.
Maggie O'Farrell/ HamnetDuygu ve Düşünce
Herkesin filmini çok beğendiği bir roman. Fakat benim filmlerden önce daime kitapları okumak gerektiği düşüncesindeyim. Aşk ve yas üzerine yazılmış müthiş bir roman..
Aslında kitap William Shakespeare’in küçük yaşta ölen oğlu Hamnet’in hikayesinden yola çıkıyor. Fakat çocuğun neden öldüğü bile belli değil. Bu çok acı verici bir şey bence.
Bu kitapla ilgili nasıl bir inceleme yapmam gerek onu bile bilmiyorum. Bize duyguları hissettirmek için o kadar güçlü ve o kadar duru bir şekilde yazılmış ki hissetmemek mümkün değil.
Yas çok evrensel bir duygu. Sadece şekilleri farklı.
Keyifli Okumalar.