Betül
@mutlukalem
Sabahattin Ali deyince çoğu kişi tarafından akla Kürk Mantolu Madonna gelir. Benim için de öyleydi. Sabahattin Ali bundan ibaretti. Daha sonra bir okuma grubuna dahil olup, tüm serisini okumak için niyetlendim ve 5. kitabını da bitirdim. Tüm kitapları için ortak bir görüş belirtmek istiyorum: Sabahattin Ali tam anlamıyla bir toplum adamı, toplum okuyucusu ve toplum yazarı. Satırlarında göz gezdirirken tatlı tatlı akıp gidiyor kitapları. Kendinizi okuyorsunuz Sırça Köşkte de, yaşadığınız mahalleyi, gittiğiniz hastaneyi, sokak aralarında yaşanan hadiseleri, sahtekarlıkları, din adamı diye geçinip yolsuzluk yapanları, para için hasta hayatını hiçe sayan doktorları... Her biri ne kadar da tanıdık değil mi ? Bu ciddi konuları öyle ustaca işlemiş ki arada mizahını da konuştumuş.. Üzülsem mi gülsem mi ikilemine giriyorsunuz. Kitabında sevdiğim ayrı nokta ise iki üç sayfalık hikayelerin son paragrafı hikayeyi özetler nitelikte. Bu sayede hikayenin kalıcılığı arttı benim için.. Sabahattin Ali hayatın her yerinde.. Herkes okumalı, yabancı değil hikayeler, belki bu sefer de sizin mahallenize misafir olmuştur. Keyifli okumalar.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sadece güler yüzlü, bahtiyar insanlar değil, bahtiyar köpekler bile var. :)
Niçin hep acı şeyler yazayım? Dostlar, yufka yürekli dostlar bundan hoşlanmıyorlar. "Hep kötü, sakat şeyleri mi göreceksin?" diyorlar. "Hep açlardan, çıplaklardan, dertlilerden mi bahsedeceksin? Geceleri gazete satıp izmarit toplayan serseri çocuklardan; bir karış toprak , bir bakraç su için birbirini öldürenlerden; cezaevlerinde ruhları kemirile kemirile eriyip gidenlerden; doktor bulamayanlardan; hakkını alamayanlardan başka yazacak şeyler, iyi güzel şeyler kalmadı mı? Niçin yazılarındaki bütün insanların benzi soluk, yüreği kederli? Bu memlekette yüzü gülen, bahtiyar insan yok mu?
Sanat, yeryüzünde ve insanların içinde olup bitenleri, çöplükle sarayı aynı hakikatten uzak ve güzelleştirici örtüye bürüyen ay ışığı gibi, tatlı bir yalan bulutunun arkasından göstermeye mecburdu, sanat eserinden faydalanabilecek durumda olanlar, her şeyden önce avunmak, oyalanmak istiyorlardı; sanatkârın ekmeği de işte bu 'tatlı rüya' meraklılarına bağlıydı.