Halil Cibran şöyle diyordu:
“İnsanları birbirine en çok yaklaştıran şey, çoğu zaman mutluluk değil; birlikte taşınan acılardır.
Birlikte gülenler zamanla ayrılabilir; fakat birlikte susmuş, birlikte yara taşımış insanlar birbirinin ruhunda iz bırakır.
Ve gözyaşıyla yıkanmış bir sevgi vardır ki;
o artık sıradan bir bağ olmaktan çıkar.
Daha saf, daha derin, daha kalıcı bir şeye dönüşür.
Hayatının bir döneminde yoğun duygular içerisinde hapsolursun. Bir yandan kalbin, bir yandan aklım çatışır. En mutlu olacağın o dönemde mutsuz olmayı seçersin.
Yıllar geçer başka yolu tercih edersin ve şimdi hapsolunmus o duygularına geri dönmenin hayalini kurarsın ancak mümkün değildir.. bu hangi duygu! Ne yaşıyorum.. ne yaşamiyorum.. varım ama yoğum.. yoğum ama var olmalıyım!
Reklam
GözlerinŞiir
gözlerin çok güzel hayranım onlara
kalbinde gözlerin kadar güzel olsa
ama senin kalbin kötülükle dolmuş
orda ufak bir umut arıyorum varmı
o kötülük olmasın orda iyilik olsun
benim ve senin saf sevgimiz olsun
mutluluk olsun doğruluk olsun
dürüstlük olsun o kalbin beyaz olsun
gözlerin gibi doğru söyle
yalani kimse bakmaz
doğru söyleyene herkes bakar
sen yeterli gönlündeki kişiyi
gerçekten sevip aşık ol ...
Ne zaman biraz yüzüm gülse,
hayat sanki alacağını tahsil etmeye gelir.
Hep böyle olmuştur benim hikâyemde.
Mutluluk bana uzun süre misafir kalmaz.
Tam içime sindiğini sandığım anda, hayat kapımı çalar ve bir şeyler eksiltir benden.
Eylül dün yüzüm çok güldü.
Uykusuzluktan bitkin düşmüştüm.
Birkaç saatlik uykuyla ayaktaydım ama buna rağmen mutluydum.
Akşamında, artık sana sarılmayacağım dedi,
Onun gözyaşı dökmesini ben pek sevemedim,
Mutluluktan ağlamış olsa bile gözyaşlarını silerim.
İçim dayanmıyor çünkü gözünde yaş görmeye,
Hele sabaha kadar ağladığını düşünmek buna hiç dayanamıyorum.
Defalarca rica ettiğim halde ne olur, küs uyumayalım artık, küs uyanmayalım şu sabahlara diye,
dediğini yaptı, sarılmadan yattı.
Sabah gelip sarıldı,
Elleriyle kahve yaptı,
Beş on dakika da olsa baş başa oturduk.
Belki çok kısa bir zamandı ama bana yetmişti.
İçim de dışım da mutlulukla dolmuştu.
Yüzümden okunuyordu.
Kendimi spor salonuna attım.
Reklam
Reklam