Geçmişten GeleceğeHayata Dair
Geçmiş çok mu önemli? Geleceğimizi oluşturacak kadar önemli mi mesela? Neden geçmişi terk etmek, öylesine bırakıp gitmek ya da kabullenmek bu kadar zor?
Bir şeyler olup bitiyor; belki isteğimizle, belki de olması gerektiği için. Ama kaçını kabulleniyoruz? Kaçına "Tamam, bu da böyle oldu, yapacak bir şey yok." diyoruz? Ya da böylesi bizim için daha iyi diyerek kabullenmiş gibi mi yapıyoruz?
Ama belki de ona zorla dayatılan şeylerle savaşmak isteyenler vardır. Kabullenmesi gerektiği şeyleri kabul etmeyerek kendi kabullerini oluşturan insanlar... Onlar ne yapıyor? Herhâlde sokağa çıkıp bağırmıyorlardır. Acaba içlerinde bir yerde olan geçmişleriyle mi barışıyorlar?
Bence önce kendileriyle barışıyorlar. Önce kendilerini kabul edip, sonra kendilerini tanımaya başlıyorlar. Çünkü bir insan kendini tanırsa ve kendini taşıyabilirse ne başkalarının kabullerine ne de zorla dayatılan kabullere ihtiyaç duyar.
O, kendini kabul ettikten sonra gerisi önemli mi? Rüzgârı da arkasına alır; sonra kim onu durdurabilir ki? Geriye geçmişle yüzleşmek kalır. Onunla barışmak, belki de onu anlamaktır. Ama anlamak yolun yarısıdır. Diğer yarısı da sarılmaktır. Sıkı bir sarılma...
Geçmişe gidin, onu anlayın, onu dinleyin. Gerekirse soru sorun, diretin; ama işin sonunda onu anlayın. Sonra da sıkıca sarılın ve yolu tamamlayın.
Geçmişle barışmak, bize bol huzurlu ve barış dolu bir gelecek inşa eder. O evi dekore etmek de bize kalır. Belki böyle söyleyince yorucu gelmiş olabilir ama bence değer. Hafiflemiş, her şeyden arınmış bir barışa değer.
Barış olduktan sonra da kalan her şey çözülmüş olmaz mı? Tüm zorunluluklar, zorla dayatılan kabuller su olup denizin dalgalarına karışmaz mı? Karışır. Karışır, sonra da akıp gider.
-Şevin Petekkaya
Sevgi dili 32..Duygular
— Bana neden bu kadar değer veriyorsun?
Çünkü insanlar birbirlerini sadece sevdikleri için değil,
kendilerini nasıl hissettirdikleri için de hayatlarında tutarlar.
Senin yanında kendimi anlatmak zorunda kalmıyorum mesela.
Her cümlemi açıklamaya çalışmıyorum.
Her duygumu savunmuyorum.
Bazı insanlar vardır;
yanlarına gidince yorulursun.
Bazıları vardır;
yanlarından ayrılınca.
Sen ikinci gruptansın.
— Ama ben kusurluyum.
Kim değil ki?
Hem insanı özel yapan kusursuzluğu değil,
kendine ait yaralarıdır biraz da.
Bir gün yüzündeki gülümsemeyi,
bir gün gözlerindeki hüznü,
bir gün kimsenin görmediği yorgunluğu seviyorsun.
Sevgi,
bir insanın en güzel taraflarına hayran olmak değil sadece;
en kırık yerlerini görünce de gitmemektir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsan ilişkilerinde zamanla meydana gelen o büyük kırılmalar, ani patlamalarla değil, günlük hayatın sıradan rutinleri altındaki sessiz aşınmalarla başlar. Aynı hayat şartlarını, aynı evi ve aynı masayı paylaşırken bile birbirinin içindeki o derin sevilme arzusunu ve kalbin yeniden heyecanla çarpma isteğini göremeyecek kadar körleşmek, modern zamanın en büyük moralsizliğidir. Ruh, bu sıradanlığa alıştıkça yaşama sevinci de fark edilmeden parmakların arasından kayıp gider.
Vareden'in adıyla insanlığa inen Nur
Bir gece yansıyınca kente Sibir dağından
Toprağı kirlerinden arındırır bir Yağmur
Kutlu bir zaferdir bu ebabil dudağından
Rahmet vadilerinden boşanır ab-ı hayat
En müstesna doğuşa hamiledir kainat.Yıllardır bozbulanık suları yudumladım,
Bir pelikan hüznüyle yürüdüm kumsalları,
Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım.Hasretin alev alev içime bir an düştü,
Değişti hayal köşküm, gözümde viran düştü,
Sonsuzluk çiçeklerle donandı yüreğimde,
Yağmalanmış ruhuma yeni bir devran düştü.İhtiyar cübbesinden kan süzülür Nebi'nin,
Gökyüzü dalgalanır ipekten kanatlarla,
Mehtabını düşlerken o mühür sahibinin,
Sarsılır Ebu Kubeys kovulmuş feryatlarla,
Evlerin arasına dikilir yeşil bayrak,
Yeryüzü avaredir, yapayalnız ve kurak.Zaman, ayaklarımda tükendi adım adım,
Heyûla, bir ağ gibi ördü rüyalarımı,
Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım.Yağmur, gülşenimize sensiz, baldıran düştü,
Düşmanlık içimizde; dostluklar yaban düştü,
Yenilgi, ilmek ilmek düğümlendi tarihe,
Her sayfaya talihsiz binlerce kurban düştü.Bir güzide mektuptur, çağların ötesinden,
Ulaşır intizarın yaldızlı sabahına,
Yayılır o en büyük muştu, pazartesinden,
Beyazlık dokunmuştur gecenin siyahına,
Susuzluktan dudağı çatlayan gönüllerin,
Sükutu yar, sevinci dualar kadar derin.Çaresiz bir takvimden yalnızlığa gün saydım,
Bir cezir yaşadım ki, yaşanmamış mazide,
Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım.Sensiz, kaldırımlara nice güzel can düştü,
Yarılan göğsümüzden umutlar bican düştü,
Yağmur, kaybettik bütün hazinesini ceddin,
Nacizane Tavsiye Ettiğim Kitaplar...1000Kitap
rahmetli mustafa necati sepetçioğlu'nun şu kitapları:
dünki türkiye serisi'nin 12 kitabı
1- kilit
2- anahtar
3- kapı
4- konak
5- çatı
6- üçler yediler kırklar
7- bu atlı geçide gider
8- geçitteki ülke
9- darağacı
10- ebemkuşağı
11- sabır
12- gece vaktinde gündönümü
sabır ağacı serisi:
1- sahibini arayan toprak
2- zaman toprak ve sahibi
3- zaman yürüyüşü
4- zaman bir dar kapıda
5- zaman sarkacı
6- zaman yok
7- zaman dönümü
8- zaman uyanışı
yesili hoca ahmed serisi:
1- sesler ve ışıklar
2- hurmalığın ak doğanı
3- aydınlığın mührü
