Yaşamak ve ölmek·80 syf.·
10/10
Beğendi
·2026 11. kitabı
Yine muhteşem yazarın hikayesini en güzel şekilde yorumlayan Tuğba Sarıünal'ı tebrik ederim.
Kitap bende bir çok duygu verdi, sorgulamalar yaptım. Çok fazla notlar aldım ama sıcağı sıcağına hemen ufak kuple inceleme yapmak istedim..
İnsanın yaşam süresi boyunca, mutluluğu hep başka yerde araması, mutluymuş gibi gözükmesi,anı biriktirmek için bir şeyler yapması ve bunu da kayda geçirmek için telefon ile fotoğraf,video çekmesi aslında anın tadını çıkarmadığın ispatıdır. Anın tadını çıkarmıyoruz sadece mutluymuşuz resmini gösteriyoruz.
Oysa o anı yaşamalıyız. İnsan yaşamdan keyif alabilmesi için ilk önce kendini tanımalı,keşfetmeli,sınırlarını bilmeli. Hayatı yaşadım demek için önce yaşam nedir, ben kimim sorularına cevap bulmalı. Ölmeye yakın pişmanlık olmaması için de hayatı öyle bir yaşamalı ki yaşamak için bir anlamı kalmamalı. İnsan her yeni güne eski kabuğundan biraz daha sıyrılarak uyanmalı. Yeni insanlar tanımayı, yeni yerler görmeyi ve yeni anılar biriktirmeyi ihmal etmemeli. Bu hayat senin, bedenin sana ait, biyolojik saatini en iyi sen bilmelisin ve içinde beliren hayalleri öldürmelerine izin vermemelisin.
7/10
2026 18. kitabı
Primo Levi - Bunlar Da Mı İnsan?
Bu kitabı okurken bir hikayenin içinde değil, insanlığın en karanlık aynasının karşısında duruyormuş gibi hissettim. Levi, yaşadıklarını dramatize etmiyor, acıyı süslemiyor; tam tersine, sakin ve neredeyse soğukkanlı bir dille anlatıyor. Ama tam da bu yüzden insanın içi daha çok sızlıyor.
Kamplarda insan olmanın ne demek olduğu sürekli sorgulanıyor: Açlıkla, aşağılanmayla, numaralarla yaşarken insan kalmak mümkün mü? Levi’nin asıl sorusu şu gibi geliyor bana: “Bunları yapanlar mı insan değil, yoksa bunlara maruz kalanlar mı?”
Bunlar Da Mı İnsan? sadece bir tanıklık değil; unutmanın da affetmenin de ne kadar tehlikeli olabileceğini hatırlatan bir vicdan kitabı. Okuması zor, ama okunması şart.
“Yağmur yağarken ağlamak istiyor insan.”
“Tuhaftır ki, her şeye karşın mutluymuşuz gibi bir duygu var içimizde; bizi umutsuzluğun tam kenarında tutup yaşamaya zorlayan şey, işte bu duygu.”
“Öldüren, insandır; haksızlık eden, insan... Tüm dayanakları yok olan, yatağını bir cesetle paylaşan insan, insan değildir.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Alıp gül yüzünü nasıl mezara koydular ;)
Kitap başlangıcıyla bizlere sonu bildiriyor aslında marguriete ölüyor hemde bir hiç uğruna nedenmi çünkü Narsist bir adamın onu ilk görüşte görüp elde etme hırsından dolayı buna aşk diyenleri anlayamıyorum Armand asla sevmedi sadece hırslandı herkesin elde ettiği şeye sahip olmak istedi marguriete onunla sevgili olunca horgördü kıskançlık krizlerine girdi evinin önünde nöbetler tuttu çünkü kendinden başka kimseyle olma fikrine dahi katlanamıyordu ama unuttuğu şey bu kadının yaşam tarzıydı o halde bile tüm lüks hayatını bırakıp sadece onun sevgisini istedi marguritie ! Ben Armanda acayip kin tuttum çünkü ayrılıklarını kendi babası hazırladı bunu göremeyecek kadar kördü ve kamelyalı kadının sürekli mutsuz olması için adeta savaştı al mutlumusun mezarından çıkarıp son kez görsen dahi bunu sevdiğinden yapmadın oyuncağını kaybeden bir çocuk gibiydin keşke o hastalıklı sevgini kendine saklasaydın çoğunlukla üzüldüğüm bir kitaptı sondaki marguriterin notları beni dahada mahvetti yenede okunmayı çok hak eden bir kitap sevgiyle kalın Narsist erkeklerin çıkarcı sevgilerine kanmayın
Gece Yarısı Kütüphanesi,
Hayatını tekrar tekrar yaşama fırsatı sunan bir kütüphane.
Pişmanlıklar geç kalmışlıklar, başarılar, başarısızlıklar ve geri kalan tüm olasılıkları sunan bir yer.
Tüm olasılıkları yaşamak isteyen, kendini bulmaya çalışan ama bir türlü bulamayan Nora...
Düşündüm de herkes kendi baktığı penceredeki olasılıkta yaşıyor.
O pencereden baktığımızda ne görüyoruz?
Mutlumuyuz, üzgün mü, pişman mı...
Hepsi bizim seçimlerimiz sonucunda oluşan olasılıklar...
Senin penceren nasıl?
Özet olarak;
Hayatı anlamak zorunda değilsin, yaşamak yeterli. Ne geleceğini bilmeden, düşünmeden seçimlerinde kendin olarak, iyi kararlar vererek...
Başkalarının hayallerini yaşamaktansa kendi hayatını bul...
Mutlulukla ilgili bu kadar kitap okudum, hala sırrını çözdüm diyemem. Çünkü mutluluk sanıldığı gibi tek bir şeyde değil. Mutluluk bir kere sahip olup hep bizimle var olabilecek bir şey değil. Sonsuz mutluluk zırvalarını insanları yönlendirmek istedikleri şeylere ilgi duyulsun diye bile uydurmuş olabilirler. Bunlar benim öznel düşüncelerim kitabı özetlemiyor. Ama birçok kitap arasında en çok mutluluğa yaklaşan bu kitap oldu bence. Çünkü yazarın da söz ettiği gibi, mutluluk sizsiniz. Mutluluk kişiliktir. Var oluşun özünde pozitif ve negatif olaylar/duygular vardır. Bütün bunları kabullenmek, farkında olmak ve yaşarken olabildiğince pişmanlık duymadan, şükür sahibi olarak, anın keyfini çıkarmaya çalışarak yaşamak bizim mutluluk anlarımızdır. Hayattaki acılar mutluluktan daha gerçektir diyor kitap, hatta mutluluk bu acılardan yoksun olma hali diyor bunu bir düşünmeliyiz. Var olan bir iyi olmaklık değil olmayan bir keder de mutluluk değil midir gerçekten? Belki de bu yüzden yaşarken değerini bilemiyoruz ama geçmişe dönüp baktığımızda sıradan, küçücük bir an bize çok mutlu geliyor. Çünkü yaşarken hiçbir zaman her şeye sahip olduğumuzu, iyi durumda olduğumuzu hatta mutlu olduğumuzu bile düşünmek aklımıza gelmiyor. Geçip gidince ‘ne mutluymuşuz o zamanlar’ diyebiliyoruz. Mutluluk andadır. Mutluluk şu andadır. Mutluluğu sahip olduğumuz her şeyi kabullenmeden ve sevmeden bulamayacağız. İçinde bulunduğumuz her durumun geçici ve hayatın da öyle olduğunu bilmek, sık sık hatırlamak belki de işinize yarar mutlu olma sanatını icra etmemizde. Çünkü hiçbir an’da kalamayacağız. Hepsi geçmiş olacak. Geçip giden bir şeye ahlanıp vahlanmak da saçma, Orda yaşamaya çalışmak da. Tek çaremiz şu anı kaçırmamak!
Ya Yoksamİnsan ve Hayat
Klişe klasik kitapların dışına çıkmış , bir nevi psikolojik bir nevi hayattaki yerini felsefi olarak tanımlandırmaya çalışmış yazarımız bu eser ile .
Çalıştığımız ortamlarda, evlilik ortamında , sokakta , markette yaşamsal olduğumuz her ortamda karakterimiz kendini sorguluyor. En önemli unsur ise karakterde isim yok yani bu eseri okurken bir yönden de kendinizi sorgularken buluyorsunuz.
Neye göre değerliyiz . İş yerimizde başarılı değilsek yada yeteneğimizi keşfedemiyorsak ... Evliyiz ama eşimize göre yaşıyorsak... Yemeğin bile yerken tuzlu olduğunu eşiniz tuzlu olmuş deyince farkına varıyorsak...
Konular düşündürücü kurgusal olarak anlatılmış ama yaşadığımız dönemde bulunduğumuz her ortamda aynı durumları yaşıyoruz. Amacımız nedir ? Yaptığımız işte mutlumuyuz? Ruh eşine sahip miyiz? Yeteneklerimiz neler ? Yazarımız anlattığı kurguya da biraz mizah yönünü ekleyince kısa ama etkili bir eser ortaya çıkartmış.
Bir taraftan keyifli bir anlatım hoş bir okuma yapmak bir taraftan kendinizi bulmanız için size yardımcı olacak bu güzel eseri okumanızı tavsiye ederim.