Mutlu
@mutlunotlar
Instagram hesabım;
instagram.com/mutlunotlar
146 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Son zamanlarda en çok reklamı yapılan kitaplardan biri "Vatan Millet Samatya" oldu. Ben de kayıtsız kalamayarak büyük beklentilerle okumaya başladım. Seray Şahiner’in dilini ilk kez deneyimledim ve beğendim, ancak kitap genel olarak beklentimin altında kaldı diyebilirim.
Roman, üç kuşağın değişen ve gelişen İstanbul ile birlikte yaşadığı dönüşümü anlatıyor. Bir yanda kentleşme süreci, diğer yanda buna ayak uydurmaya çalışan insanların hikâyesi var. 70’lerden başlayarak 90’lara uzanan kitapta, önce Melek’in çocukluk yıllarına tanık oluyoruz. Olaylar, bir çocuğun gözünden anlatıldığı için masumiyetle harmanlanmış komik ve hüzünlü anlar yaşatıyor okuyucuya. Özellikle annesiyle olan inişli çıkışlı ilişkisinin hayatına nasıl yön verdiğini görüyoruz. Ardından bakış açısı değişiyor ve Melek’in kızı İnci’nin gözünden devam ediyoruz hikayeye. İnci de bize bir çocuğun gözünden aile içi şiddeti anlatıyor.
Kitabın en sevdiğim yanı, çocukların gözünden gündelik hayatın mizahi bir dille anlatılması oldu. Fakat kitapta belirgin bir olay örgüsünün olmaması, hikâyeyi kopuk hale getirmiş bana kalırsa. Bir giriş-gelişme-sonuç bütünlüğü arayanlar için eksik hissettirebilir bu durum. Bunun yanı sıra, istismar konusunun kitap boyunca neredeyse her karakterin yaşadığı bir duruma dönüşmesi beni oldukça rahatsız etti. Elbette önemli bir konu, ancak bu kadar yoğun işlenmesi, erkek karakterleri tekdüze bir biçimde yansıtıyormuş hissi verdi bir noktadan sonra. Diğer bir nokta ise ana karakterle ilgili. Melek’in güçlü bir karakter olarak çizilmesine karşın onun çocukluktan yetişkinliğe hızlı ve yüzeysel bir geçiş yapması, karakterin derinliğini zayıflatmış diye düşünüyorum. Son olarak kitap bana gereksiz uzatılmış gibi geldi.
Sonuç olarak, kitabın dili ve anlatımı güçlü olsa da, olay örgüsünün
Kısacık ama çok güzel bir kitaptı. Yazarın az lafla çok şey anlatma konusunda usta olduğu aşikar bana kalırsa. Gelelim kitabımızın konusuna!
Hikâye, İrlanda’nın küçük bir kasabasında geçiyor ve odun tüccarı Bill Furlong’un ahlaki bir ikilemle karşı karşıya kalışını merkeze alıyor. Furlong, rahibeler tarafından işletilen bir manastırda genç bir kıza rastladığında, kasabanın göz ardı ettiği rahatsız edici bir gerçeği keşfediyor. Bu olay, onun geçmişiyle ve vicdanıyla yüzleşmesine neden oluyor.
Sizi yormayan, kendi akışında ilerleyen ama bir yandan da toplumsal kabullenişleri sorgulatan Böyle Küçük Şeyler, okunmaya değer bir kitap. Keegan, sade ama etkileyici anlatımıyla büyük meseleleri incelikle işliyor ve okura uzun süre zihninde taşıyacağı sorular bırakıyor.
Herkese keyifli okumalar!
Baharın gelişinin müjdelendiği şu günlerde o kadar güzel bir kitap okudum ki... Belki de doğru zamanda doğru kitapla buluştuğum nadir anlardan birisini yaşadım. Bilemem belki de biraz melankolik, biraz duygusal, biraz da romantik bir anıma denk gelmiştir bu kitap. Ama aldığım keyif anlatılmaz yaşanır cinstendi, o kadar da olsun. Gelin sizinle de paylaşayım bu ruh halimi...
Bu kitabın beni en çok etkileyen yanı hikâyesinden çok diliydi sanırım. Öylesine naif, öylesine şiirseldi ki sanki her satır bir el gibi saçlarımı okşadı. Türkan’ın hikâyesi, eşinin kaybıyla başlayan ve kendini keşfetme yolculuğuyla devam eden bir çiçeklenme süreciydi. İlk bölümde yasın ağırlığını hissederken, ikinci bölümde onun küllerinden doğup çiçek açışına eşlik ettim.
Keşke hikâye biraz daha uzun olsaydı, özellikle ikinci bölümde Türkan’ın yaşadıkları daha derinlemesine işlenebilseydi diye düşündüm. Ama belki de yazarın amacı buydu—fazla söze gerek bırakmadan, şiir gibi bir anlatımla ruhun dönüşümünü hissettirmek…
Bazı kitaplar vardır, bir dost gibi size eşlik eder, okurken ruhunuza dokunur. İşte bu kitap da benim için öyleydi. Baharın uyanışı gibi içimde bir sıcaklık bıraktı. Eğer melankolik ve şiirsel anlatımları seviyorsanız, bu kitabı listenize ekleyin derim. Çiçek açan tüm kadınlara sevgilerimle.
