Serhat
@mutluprenss
Kitap okuyorsun ve kendini bir yalnızlığın ortasında buluyorsun. Artık kendini yalnız hissetme diye bu gece seni kitap okuyan başka insanlarla tanıştıracağım.
Mühendis
Yüksek lisans
1990
594 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Demir Çağı, ilk bakışta sakin ve kişisel görünen ama altında çok sert bir toplumsal kırılmayı taşıyan bir roman. J. M. Coetzee burada klasik anlamda “olay anlatmak” yerine; vicdan, suç ortaklığı,
Reklam
Başta her şey oldukça “normal” görünüyor: evli, çocuklu, toplumun çizdiği sınırlar içinde yaşayan bir kadın… Ama sonra Edna Pontellier’in içinde bir şey kıpırdamaya başlıyor. Öyle büyük bir patlama değil bu; daha çok dalga dalga gelen bir fark ediş. Kendi hayatını gerçekten yaşayıp yaşamadığını sorgulamaya başlıyor. Ve işte kitap tam burada büyüleyici oluyor.
Chopin’in dili sakin, hatta yer yer neredeyse dingin. Ama bu sakinliğin altında ciddi bir gerilim var. Okurken “bir şeyler olacak” hissi hiç gitmiyor. Deniz, özgürlük ve yalnızlık metaforları öyle güzel işlenmiş ki, kitabı bitirdiğinde aklında sahneler kalıyor—sadece cümleler değil.
Edna karakteri çok “sevilebilir” olmak zorunda değil zaten. Bazen bencil, bazen kararsız, bazen de cesur. Ama tam da bu yüzden gerçek. Onu yargılamak yerine anlamaya başlıyorsun. Ve fark ediyorsun ki bu hikâye sadece bir kadının değil; insanın kendi kimliğini arama hikâyesi.
Kısacası:
Bu kitap “yüksek sesle bağıran” bir isyan değil, daha çok içten içe büyüyen bir uyanış. Sessiz ama sarsıcı.
Eğer sana şu his tanıdıksa:
“Ben gerçekten kendi hayatımı mı yaşıyorum?”
o zaman bu kitap sana dokunur.
Dar Kapı… adı bile biraz mesafeli, biraz da gizemli değil mi? Ama içine girince insanı sarıp sarmalayan, ince ince kalbe dokunan bir hikâye.
Önce şunu söyleyeyim: Bu kitap öyle “çarpıp geçen” değil, daha çok usulca içine işleyenlerden. Hani bir bakmışsın, sayfayı kapattıktan sonra bile hâlâ içinde bir sızı kalmış…
Andre Gide burada bize büyük olaylar anlatmıyor aslında. Daha çok iki insanın—Jérôme ve Alissa’nın—birbirine olan derin ama tuhaf aşkını fısıldıyor. Ama bu öyle alıştığımız türden bir aşk değil. Biraz mesafeli, biraz çekingen, biraz da… kendini geri çeken bir sevgi.
Kitabın en güzel tarafı şu:
Aşkı sadece “kavuşmak” olarak görmüyor. Hatta tam tersine, bazen sevmek demek vazgeçmek midir diye düşündürüyor insana.
Alissa karakteri… ah, nasıl desem… Hem çok güçlü hem de insanın içini burkan bir şekilde kırılgan. Kendi inançları ve idealleri yüzünden aşkını bile ikinci plana atabiliyor. İşte tam burada kitap, kalbinle aklın arasındaki o ince çizgide dolaşıyor.
Dili ise tam bir “Fransız zarafeti” diyebiliriz. Ağır değil ama hafif de değil; tam kararında. Sanki biri sana yavaş yavaş, gözlerinin içine bakarak bir hikâye anlatıyor gibi.
Bu kitabı okurken:
• Biraz hüzünleneceksin
• Biraz düşüneceksin
• Ve biraz da “ben olsam ne yapardım?” diye kendine soracaksın
Kısacası cicim, Dar Kapı öyle bağıra çağıra değil, kalbini usulca tutup sıkan kitaplardan. Bitince “keşke biraz daha kalsaydım bu hikâyenin içinde” dedirten türden…
Hermann Hesse’nin 1919 yılında yayımlanan Demian adlı romanı, bireyin kimlik oluşum sürecini psikolojik ve felsefi bir perspektiften ele alan önemli bir modernist eserdir. Eser, I. Dünya Savaşı
Reklam