Okurken sizi sıkmayacak çerezlik bir seriydi. Sadece yazarın 4 kitap yapması gereksiz geldi bana. İşin içinde gizem olunca olayları bu kadar uzatmak okuyucuyu yoruyor çünkü. Ben genelde gizem olan kitapları sevmem, fazla meraklıyım bu tarz için. Her ne kadar neler olduğunu tahmin etsem de olaylar aydınlanana kadar fenalık geçirdim bu nedenle.
Karakterlerin her biri güzel işlenmişti, hepsinin duygularını ayrı ayrı hissettim. Genelde bu tarz kitaplarda duygular çok yüzeysel yapılıyor maalesef ama bunda hepsi kanlı canlı gibiydi. Bi karakter mantıksız bir karar vermişse bunu neden verdiğini anlayabiliyordunuz. Ben çok severim böyle derin işlenmesini. Kitapların en güzel yönü buydu.
Başkarakterimizi de çok sevdim ben. Olgun biriydi, böyle karakter de çok olmaz genelde.
Seriyi yaşanan olaylardan çok, güzel yazılmış karakterlerin ve onların aralarındaki ilişkilerin taşıdığını düşünüyorum. Olaylar tahmin edilebilecek şeylerdi çünkü. Ama tabii bu okuma zevkimi düşürmedi.
spoiler
+Judela beraber gitmemesi belki bencilce ve mantıksızca bir davranış olabilir ama karakter açısından çok yerindeydi bence. Kendimi Gabe'in yerine koyduğumda ben de o tarz bir karar verebilirim gibi geldi.
Ve bence Jude'un davranışı da yanlıştı. Birlikte gideceğiz derken bir anda herkesi peşine taktı. Mya da dahil buna. Kardeşinin kızı sevmediği belli ama sen neden Mya'ya bu kadar bağlısın ki. Kardeşini ömrün boyunca tanıyorsun, bu kızı sevmiyorsa bir nedeni var diyip sen de temkinli yaklaşmalısın ama tuhaf bir şekilde sıkı fıkılardı. Ki sonunda Gabe haklı çıktı. ( Sevemedim Mya'yı ben. Sırf Gabe'in çevresini kıskandığı için yakın olmuş resmen onun sevdiklerine. O itiraftan onu anladım ben. Bu tarz insanlara denk geldim ve sevemiyorum o yüzden. )
+Rafa'nın yaptığı şey ne olursa olsun aşırı
•Her Kalp Kendi Şarkısını Söyler•1000Kitap
"İnsan biriyle geçmişi dahil her şeyi paylaşmayı göze almadan, onu gerçekten sevdiğini nasıl iddia edebilir ki?
Her Kalp Kendi Şarkısını Söyler
Merhabalar herkese... Jan - Philipp Sendker'ın harika kaleminden beni benden alan kitabı Her Kalp Kendi Şarkısını Söyler'in kendimce incelemesi ile buradayım. Nasıl başlamam gerektiğini bilmiyorum fakat o kadar yüreğime dokundu ve işledi ki gün içinde okuyamadığım anlarda hep aklım kitapta kaldı. Eminim ki okuyan tüm okurların yüreklerinde derin bir iz bırakmıştır. İnsanı kendi içsel yolcuğuna çıkaran, gerçekte sevdiklerimizi ne kadar tanıyoruz sorusunu irdelemeye iten, duyuların niteliklerini kavramamızı sağlayan, sevdiklerimizin yüreklerindeki yaraları ne kadar biliyoruz ve sarıyoruz diye düşündüren muhteşem bir kitap... Kitabın konusuna kısaca değinecek olursak; Julia'nın fakülteden mezun olduğu günün ertesi sabahı başarılı ve ünlü bir avukat olan babası ardında hiçbir iz bırakmadan kaybolur. Birkaç yıl sonra annesi, bulmacanın bir parçasını bulur. Mi Mi adlı gizemli bir kadına 40 yıl önce yazılmış ama gönderilmemiş bir mektup... Babasının geçmişindeki gizemi ve ortadan kaybolmasının nedenini çözme isteğiyle Julia, önünde onu bekleyen hayatı ve kariyerini bir kenara koyar. Babasının kalbinin pusulasını takip ederek Mi Mi'nin yaşadığı yere gider. Yolculuğu onu doğunun esrarengiz ve egzotik bir bölgesine, küçük bir dağ kasabasına götürür. Orada babasını tanıyan ve kendisi hakkında da bilgi sahibi olan bir adamla karşılaşır. Ve tüm hikâyeyi dinler; babası çocukken kör olmuş, manastırda yetiştirilmiş ve hepsinden öte oralı bir kıza delice bir tutku beslemiştir.
Julia bu bilgileri bilen U ba adlı adamla tanışıyor ve babasının inanılmaz ve destansı hikayesini hayret ve benimseyerek dinliyor. Julia'nın babası olan Tin Win'in annesi Mya Mya bir çocuk
Her Kalp Kendi Şarkısını Söyler
Merhabalar herkese... Jan - Philipp Sendker'ın harika kaleminden beni benden alan kitabı Her Kalp Kendi Şarkısını Söyler'in kendimce incelemesi ile buradayım. Nasıl başlamam gerektiğini bilmiyorum fakat o kadar yüreğime dokundu ve işledi ki gün içinde okuyamadığım anlarda hep aklım kitapta kaldı. Eminim ki okuyan tüm okurların yüreklerinde derin bir iz bırakmıştır. İnsanı kendi içsel yolcuğuna çıkaran, gerçekte sevdiklerimizi ne kadar tanıyoruz sorusunu irdelemeye iten, duyuların niteliklerini kavramamızı sağlayan, sevdiklerimizin yüreklerindeki yaraları ne kadar biliyoruz ve sarıyoruz diye düşündüren muhteşem bir kitap... Kitabın konusuna kısaca değinecek olursak; Julia'nın fakülteden mezun olduğu günün ertesi sabahı başarılı ve ünlü bir avukat olan babası ardında hiçbir iz bırakmadan kaybolur. Birkaç yıl sonra annesi, bulmacanın bir parçasını bulur. Mi Mi adlı gizemli bir kadına 40 yıl önce yazılmış ama gönderilmemiş bir mektup... Babasının geçmişindeki gizemi ve ortadan kaybolmasının nedenini çözme isteğiyle Julia, önünde onu bekleyen hayatı ve kariyerini bir kenara koyar. Babasının kalbinin pusulasını takip ederek Mi Mi'nin yaşadığı yere gider. Yolculuğu onu doğunun esrarengiz ve egzotik bir bölgesine, küçük bir dağ kasabasına götürür. Orada babasını tanıyan ve kendisi hakkında da bilgi sahibi olan bir adamla karşılaşır. Ve tüm hikâyeyi dinler; babası çocukken kör olmuş, manastırda yetiştirilmiş ve hepsinden öte oralı bir kıza delice bir tutku beslemiştir.
Julia bu bilgileri bilen U ba adlı adamla tanışıyor ve babasının inanılmaz ve destansı hikayesini hayret ve benimseyerek dinliyor. Julia'nın babası olan Tin Win'in annesi Mya Mya bir çocukReklam
Ivankov Bratva Trilogy bu ilk kitap toplam 3 kitap fakat gerisini okumamaya karar verdim zira kendime kastım yok . Aslında klasik mafya konusu dil iyi fakat daha ilk kitapta başlayan ultra kötü saçma sapan kadın karakter beni bitirdi .
Luka Rus Mafya Bratvası babası ölünce amcasının ihaneti ile hapse düşüyor . Neyse 4 seneye yakın hapis cezasından sonra çıkıyor adamın ilk hedefi hain amcayı yok etmek . Sophia hasta bir büyükanneye bakan ve uyuşturucu bağımlısı/sokak satıcısı kardeşini sık sık beladan kurtaran bir kaç işte birden çalışan bir hatun .Luka'nın amcasının malını çalan beyinsiz erkek kardeşi yüzünden gidip Luka'nın evine dinleme cihazları vs yerleştirme görevi veriliyor . Yoksa kardeşi öldürülecek tamam buraya kadar anladık . İlk etapta Luka'nın amcası bunu yakalatıp getirtiyor kız orada adama saçma sapan konuşmalar atarlar falan . Lan manyak götünden kan alırlar nerde öyle konuşmak bu tip bir adamla . hadi onu geç böyle sıradan bir kızı tanımadığı tipini bilmediği adam için içini bilmediği devasa bir eve yollamak nedir . Bu Luka'nın hapisten çıkış partisine garson olarak giriyor . Odaları dolanırken Luka bunu buluyor gidip sevişiyorlar evet cidden :P Sonra adam uyurken kız elini kolunu sallayarak eve cihazları yerleştiriyor . Sanki ev mafya babasının evi değil dingonun ahırı tonla koruma gizli kamera her halt olmalı mantıken . Ayrıca Luka ile konuşmaları apayrı densizce saçma sapan okurken devamlı sinirlerim kalktı .
Dört kitaptan oluşan Refaim serisinin sonuna gelmiş bulunuyorum, genel olarak çok sevdiğim bir seri olduğunu söyleyemeyeceğim. Oldukça eksik kısımları, gereksiz ayrıntıları, anlatım ve betimleme kısımda epeyce eksileri olan bir seriydi.
Gaby artık her şeyi hatırlamıştı.
Bir yıl boyunca sakin bir yaşam sürdürürken aynı zamanda bir kütüphanede çalışmış, bunun yanında ikiz kardesi Jude’u öldüren trafik kazasını atlatmıştı. Rafa, Gany’nin hayatına beklemediği bir anda girdiğinde gerçekten kim olduğunu öğrenmişti, o bir Refaimlerden biriydi.
Gaby hatıralarını nasıl değiştiğini, hafızasını kaybeden önce kim olduğunu ve ne yaptığını biliyordu. En önemlisi de ikiz kardeşini bırakıp gitmesine izin vermesini ve on yıl boyunca Rafa’dan nefret edip zarar vermek istediğini artık biliyordu.
Geçmişi öğrenmek güzel olsa da Gabe’nin Jude’un neden yalnız bıraktığını öğrenmek sinirimi bozdu ve bu gerçeklerin ortaya çıkma durumları kitap boyunca gerçekten suyunu çıkarılarak ortaya çıktığını söyleyebilirim. Bu kitabı o kadar bunalarak okudum ki bir ara yarım bırakma noktasına geldiğimde “bu kadar ilerledim bari devamı gelsin” diyerek okumaya devam ettim.
Öğrendiklerimden sonra Gaby ile aralarında geçen durum hariç Rafa’ya karşı ufak bir empati besliyor olsam da bu kitapta hepsi yok olur gibi oldu fakat kitabın sonlarında Rafa’nın dalgacı ve işi hep alaya alan hâlleri işleyişe oldukça renk kattığını söyleyebilirim. Hele ki Refaimlerin babaları geldikleri zaman sergilediği hâl ve hareketler bayağı iyiydi. Uzun bir süre geçse bile hatırlayabileceğim ayrıntılardan biri olabileceğini söyleyebilirim.
Gaby’in kardeşiyle olan durumuna gelecek olursak bence Gaby büyük bir payla haksızdı, tabii iki tarafında haklı olup haksız olduğunu taraflar vardı fakat Gaby sırf gururu yüzünden kardeşiyle
Kocaman bir “vay be” demek istiyorum. Bu nasıl dolu dolu bir final kitabıydı böyle? O kadar güzel, o kadar efsane bir kitaptı ki hâlâ etkisinden kurtulamadım.
Değinmek istediğim çok konu var, ilk olarak da Gaby ve Jude'un geçmişinden başlamak istiyorum. İkisinin ne yaptığını cidden çok merak ediyordum ve aklımda bir sürü soru vardı. Neyse ki neyin nasıl olduğu detayları ile anlatılmıştı. Merak ettiğim tüm soruların da cevapları vardı ve bu cevaplar gayet mantıklıydı.
Gaby ile Rafa'nın geçmişine gelince... Deli gibi sinirlendim hatta Rafa'ya kafa göz dalmak istedim desem, hislerimi net olarak anlatmış olur muyum? Bence olamam. İşte o kadar kızgınım Rafa'ya. Korkutuğu bir olay yaşıyor, hemen akabinde spor salonunda başka bir olay daha yaşıyor ve en kötüsü o spor salonundaki olay hiç olmamış gibi Gaby'i kapsayan başka bir olaya giriyor. Gaby kendisine kızınca da spor salonundaki olayın önemsiz olduğunu söylüyor ve sebep olarak bir durumu gösteriyor. Spor salonundaki olayı Gaby'e anlatmaması mı yoksa var olduğunu iddia ettiği duruma taban tabana zıt davranışlarda bulunması mı beni daha çok sinirlendirdi kararsızım. Yahu, adın çıkmış be adam! Madem böyle bir durumun var, sen nasıl adın çıkacak kadar rahat takılırsın? Ya da spor salonunda olanlardan bahsetmeden nasıl Gaby ile başka bir olay yaşarsın? Spoiler vermek istemediğim için çok üstü kapalı anlattım ama özetle, Rafa beni deli etti.
Bu konuda Gaby'e kızdım mı? Açıkçası kızmadım. Kavga ettikleri zaman ikisi de ileri gitti, o konuda bir şey diyemem ama kavga haricindeki konuda Gaby'i destekledim. Sonrasında Gaby'nin verdiği kararı da çok normal buldum. Kitaplarda karakterlerin her zaman en mantıklı yolu seçmesine çok alışmışız ama onlar da insan değil mi? Gururlu ya da öfkeli olmaları ve bu duygulara bağlı olarak
Bayıldım, bayıldım, bayıldım! Kitap o kadar güzeldi ki okumak için elime her aldığımda içim kıpır kıpır oldu. Elimden her bıraktığımda da aklım hep kitapta kaldı. O kadar sevdim her bir sayfasını.
Öncelikle kitabın bu kadar tempolu olmasından çok hoşlandım. Yaşanan sayısız olay, ortaya çıkanlar, meydana gelen kritik durumlar ve finaldeki son sahne derken kitabı soluksuz okudum. Hâlâ bazı bilinmezler olduğu için kitabın gizemli yönünden hiçbir şey kaybetmesinden de ayrıca memnun oldum. Aslında bu çok ilginç çünkü bu hafıza olayının uzamasından rahatsız olurum sanıyordum ama niyeyse hiç rahatsız olmadım.
Sonra karakterlere de bayıldım. Yan karakterin hepsini (tamam, hepsini değil, istisnalar haricindekileri) çok sevdim. Fakat benim için kitabın yıldızları Gaby ve Rafa'ydı. Ya, bir çift bu kadar mı güzel, bu kadar mı sevilesi olur! Hayran oldum, bayıldım ben bu ikiliye. Ve inanın abartmıyorum, baş başa oldukları her sahneyi 4-5 kez okudum. Ters de düşseler, durmadan tartışsalar da baş başa kaldıkları sahnelerde paylaştıkları ve konuştukları o kadar muhteşemdi ki kitabın devamında ne olacak diye merak etmeme rağmen dönüp tekrar tekrar bu sahneleri okumaktan kendimi alamadım. Aralarında geçmişin belirsizliği vardı ve normalde bu durum beni gererdi ama gram gerilmedim. Mya yüzünden biraz gerilir gibi oldum ama sonradan onu da atlattım. (Bu Mya beklediğim gibi biri çıkmayacak gibime geliyor ama göreceğiz.)
Şu kurguyu ve karakterleri okumaktan o kadar keyif aldım ki hâlâ mutluluktan yerimde duramıyorum. İnşallah seri kendini hiç bozmaz diyor ve ara vermeden üçüncü kitaba başlıyorum.
Reklam