Biz normal normal yaşıyoruz, alıştık, duyarsızlaştık, çaresizliği kabul ettik. Bu bir nevi beceri... Günü geçirmeyi sağlıyor. Depremler, felaketler... Üç vakte kadar hepsini unutuyoruz ve sıradakine bakıyoruz. Biz yok sayıyoruz. Mecburuz. Yok saymazsak kaygımız bizi perişan ediyor, nefes alamıyoruz, dehşete kapılıyoruz. Ve elbet yok saydıkça sıradaki felaketi bekleyen insancıklara dönüyoruz.