Eymen Keysan
@myxinis
2003
19 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Taptığım en iyi şey için beni affetmeye kalkan bir adamdan tiksinirim ben.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Komünistler, nesnel çözümlemeler sonucunda saptadıkları süreçleri etkileyip hızlandırarak, kimi süreçleri ise engelleyerek, gerçekten bir şey yapmak isterler.
Yapmak istemekle olmak istemek, aynı zamanda, bilinçli özne
ile kendinde özneler arasındaki farkı belirler. Değiştirmeden,
etkilemeden, özetle yapmadan “özgür”, “kurtulmuş”, “arınmış”, “birey” vb. olmaya çalışmak, komünistlere yabancı bir özlemdir.
Birçok psikolog kendilerini apolitik gerçek avcıları olarak görürken, biz Emek Marşı’nın sorusuna karşılık olarak “Burada tarafsız yok” diyoruz.
Yeni ve garip olan şeyden kaçınan ve geçmişe regrese olan kişi, kendini yeniyle özdeşleştirerek geçmişten uzaklaşan kişiyle aynı nevrotik duruma düşer. Tek fark, birinin geçmişten, ötekininse gelecekten yabancılaşmasıdır.
Yaşamımın, öyküdeki yeşil incir ağacı gibi önümde dallanıp budaklandığını görüyordum. Her dalın ucunda tombul, mor bir incir gibi eşsiz bir gelecek beni çağırıyor, göz kırpıyordu. İncirlerden biri, bir eş, mutlu bir yuva ve çocuklardı. Bir başkası, ünlü bir ozan, öteki parlak bir profesör, biri şaşırtıcı editör Ee Gee, öbürü Avrupa, Afrika ve Güney Amerika, biri Constantin, Sokrates, Attila ve garip adları değişik meslekleri olan daha bir yığın aşık, bir başkasıysa Olimpiyat takım şampiyonu bir kadındı. Bu incirlerin üzerinde ve ötesinde, ne olduklarını pek çıkaramadığım daha bir sürü incir daha vardı.
Kendimi dalların çatallandığı noktada otururken görüyordum.
Ve incirlerden hangisini seçeceğime bir türlü karar veremediğim için açlıktan ölüyordum. Hepsini ayrı ayrı istiyordum incirlerin, ama birini seçmek ötekilerin hepsini kaybetmek demekti. Ve ben orada karar veremeden otururken incirler buruşup kararmaya başlıyor ve birer birer toprağa, ayaklarımın dibine düşüyorlardı.
