Müzdelife Kurt
@mzdlf
On binlerce kitap olanca ağırlıklarıyla üzerime üzerime geliyordu. Bu basılı kağıt okyanusunda adeta boğulacaktık. (Aslında, şimdi düşününce, bilemiyorum, bunca kağıt mıydı böyle hissetmeme neden olan, yoksa kitapların içindeki bilgi mi? Bilgi dünyadaki en ağır şeydir çünkü, değil kağıt, kurşundan bile çok daha ağır. Bir kez bildiğimizi ne denli çırpınsak da, bir daha bilmemek elde değildir. Bilginin varlığı da yokluğu denli yaralayıcı olabilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hangi devirde yaşıyoruz? Burası demokratik bir ülke! Anayasa var! Bilimsel özgürlükler kısıtlanamaz! Eğer hükümet aklına esen kitabı yasaklayabileceğini, bizim de bunu sessizce sineye çekeceğimizi sanıyorsa, çok yanılıyor. Bilinçli bir yurttaş olarak sesimi yükseltmeye kararlıyım.
Oysa ben onları eğitimsiz, karacahil adamlar sanmış, öyle davranmıştım. Kendime kızdım. Görüntü kimi zaman çok yanıltıcı olabiliyor. Ben artık bu yanılgıya düşmemeliydim.
Benim o ana dek çocuk muamelesi yaptığım, yetişkin bir cüceydi aslında! Bu keşif hayli sarstı kendime olan güvenimi. Bindiğim dolmuşların dikiz aynalarında şu tümceyi okuduğumu anımsıyordum: “Dikkat! Nesneler aynadaki görüntülerinden daha yakındırlar. “ Hayır, tam tersiydi, kişiler ve nesneler göründüklerinden çok daha uzakta olabiliyorlardı kimi zaman. O denli uzakta ki, onları gözden yitirebiliyorduk.
Zaten her bağlılık aslında bir alışkanlık değil midir?