Müzdelife Kurt
@mzdlf
Öğretmen
Yüksek lisans
Ankara
274 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Mehmet’in eşi Nergis’in, Nergis’in eşi Mehmet’in, Mehmet ve Nergis’in kızları Elif’in hikayesi…
İnceliğine bakarak hemen bitirebileceğinizi düşündüğünüz ve bitirdiğiniz ancak duygu yoğunluğu fazla,
”Senin yanındayken kimse bana zarar vermiyor ve kalbimde mutluluk güneş gibi parlıyor.”
”Evet, öldüreceğim. Çoktan başladım bile. Öldürmek derken öyle Buck Jones’un tabancasını alıp dan diye öldürmeyi kastetmiyorum. Öyle değil. Kastettiğim onu kalbimde öldürmek. İyiliğini istemekten vazgeçmek. Derken bir gün ölüp gidecek.”
“Dindinha bir seferinde mutluluğun ‘yüreğimizde parlayan bir güneş’ olduğunu söylemişti. Güneş her şeyi mutlulukla aydınlatıyordu. Eğer bu doğruysa, her şeyi güzelleştiren şey göğsümde pır pır eden yüreğimdi..”
”’Daha anlatsana,’ dedim.
‘Hoşuna mı gitti?’
‘Hem de çok. Seninle sekiz yüz elli bin kilometre boyunca hiç durmadan laflamak isterdim.’
‘Benzinimiz yeter mi ki?’
‘Yalancıktan doldurursak yeter.’”
”Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Adı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.”
”Hayatın şefkatli yanını bana sen öğrettin Portuga. Bugün çocuklara misketler ve kartlar dağıtmaya çalışan benim, çünkü şefkat olmayınca hayatın pek değeri kalmıyor. Şefkat göstermek beni bazen mutlu ediyor, bazense yanıltıyor, ki bu ikincisi daha sık oluyor.”
“Gelmiş geçmiş en iyi günlerdi, gelmiş geçmiş en kötü günlerdi; hem bilgelik çağıydı hem ahmaklık; hem inancın devriydi hem şüpheciliğin; hem Aydınlık hem Karanlık bir mevsimdi; umudun baharı, umutsuzluğun kışıydı; hem her şeyimiz vardı hem hiçbir şeyimiz yoktu; hepimiz ya doğruca Cennete gidecektik yada tam aksi istikamete -özetle; şu an içinde bulunduğumuz döneme benzer bir dönemdi. ki dönemin, sesi en çok çıkan otoriteleri bu günler hakkında -olumlu anlamda da, olumsuz anlamda da- ancak ve ancak “en” sözcüğü kullanılarak konuşulabileceğini iddia ediyorlardı.”
Kitabın başında geçen bu cümleler, tüm hikayeyi özetler nitelikte. Açlık, yoksulluk, zalim yöneticilerden bıkmış masum insanlar… Zulme engel olmaya çalışan masumların bir süre sonra zalim insanlara dönüşmeleri…
Suçlu ve kötü insanların yanında iyi ve masum insanların da yandığı, at izinin it izine karıştığı, canilerin dürüst insanları yargıladığı bir dönem.
Ve maalesef bu duruma sebep olan, “ tarifsiz acıların, katlanılmaz zulmün, acımasızca görmezden gelinişinin sebep olduğu korkunç ahlaki yozlaşmanın ayrım gözetmeden herkesi kırıp geçirmesi.”
Ve güzel yürekli Sdney Carton…
Edebiyatta doğalcılık akımını en iyi işleyen yazarlardan biridir Zola. Nesnel gerçekleri yazan doğalcı yazarlar, eserlerinde yaşamın acımasız ve kaba yönlerini de işleyerek, yapıtlarında iç karartıcı
Küçüklüğünden bu yana çevresi tarafından dışlanan, küçümsenen, hor görülen kahramanımızın insanlara ve sisteme karşı olan isyanını okuyoruz. Dostoyevski, bir kahraman üzerinden aslında tüm insanların iç dünyasını anlatmış kitapta. Bir insanda hem iyi hem kötü özelliklerin aynı anda bulunabileceğini anlatan çok güzel bir eser. Başlangıçta sıkılacağınızı düşünseniz de çok akıcı. Bırakmadan okumanızı tavsiye ederim.:)
“her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır; gerçek, tam manasıyla bir hastalık.”
“umutsuzluk en yakıcı zevktir, özellikle de içinde bulunduğun durumun çaresizliğini açıkça kavramışsan. Tokadı yiyince bilinç öyle bir ezilir ki, pestile döner.”
“Şüphesiz böyle bir duvarın hakkından gelemeye gücüm yetmezse boşu boşuna yırtınacak değilim, ama karşımda gücümün yetmediği bir taş duvar var diye büsbütün boyun eğmeye de razı olamam.”
“Fakat insan sistemlere, bazı soyut kavramlara o derece bağlıdır ki, mantıktan yana olmak için gerçeği bile bile değiştirmeye, gözlerini kapayıp kulaklarını tıkamaya razı olur.”
“bugünün insanı pek çok bakımdan barbarlık çağı insanından daha üstün görüşlü olduğu halde, aklın, bilginin gösterdiği yoldan gitmeye bir türlü alışamamıştır.” 
Fyodor Dostoyevski 
Yeraltından Notlar
