Luzia, gerçeklerin perdesi aralanıp bütün gerçekleri tek tek hatırladığında bir seçim yapmak zorundadır. Ya bütün bu olan herşeyi affedecek ta da tek tek hepsinden intikamını alacaktı.
Yüzyıllardır düşmanını öldürebileceği bir hançeri, vampirlerin düzenlediği bir müzayedeye Sidra ile katılan Luzia, vampirler ile insanların arasındaki çatışmada büyük rol oynamaktadır.
Hatıraların üzerine yalanlar bindiğinde Luzia kendini vampir karşıtı bir grubun içinde bulur. Gerçeğin asıl perdesi yüzüne çok sert bir şekilde çarptığında yüzyıllardır devam eden savaşı durdurmak için sevdiği adamı karşısına almak zorunda kalır.
Bundan aylar öncesinde ilk kitabı okuyup evrenden ve yazılan hikayeden nefret etmiştim ve ikinci kitabı okumamama kararı almıştım. Daha sonrasında hikayeyi sevenler anlamayıp onlara kızmış ve onlardan nefret etmiştim. Açıkcası NG çok sevdiğim bir yazar ve bu çalışması gerçekten beni hayal kırıklığına uğratmıştı BAŞTA! Sonra içimde biriken meraka yenik düşüp ilk fırsatta serinin ikinci kitabını aldım ve son bölümleri okuduğumda, neden bu kitabın bu kadar çok sevildiğini anlamış oldum. NG yine yapacağını yapıp ters köşeleriyle beni kendine aşık etmeyi bir kez daha başarmıştı. Son bölümlerde aldığım hazzı ilk kitapta alamadığım için bu kadar çok sinirlenmiş olmalıydım çünkü ilk kitap beklentimin çok altındaydı. Yazarın diğer eserlerine nazaran bu eser bana çok basit gelmişti. Bu kitaptan bütün hazzımı almış bir şekilde bir sonraki kitabı sabırsızlıkla beklemekteyim.
SPOİ OLABİLİR!!!
Açıkcası Sidra beni şaşırttı. Lux ve Lu gibi ben de ona inanmış ve güvenmiştim. Ondan böyle bir şey beklemiyordum demek istemiyorum çünkü vampir sonuçta arkadaşlar. Yazar bunu defalarca kez belirmişti vampirler çok kolay yalan söyler diye. Ama biz üç salak (Lu,Lux and
o zamanlar gerçekten tam da ihtiyacım olan şeydi, zamanlaması.. satırlar arasında kaybolduğum o vakitler ve beni içine çekip alan kurgu her şeyiyle çok güzeldi ama şimdi o kadar çok bayıla bayıla okur muyum bilemedim.. yine de nagi'me bu tatlı kurgusu için teşekkür ederim.
Reklam
Spoiler!
Ve çarpışan arabalara geldiğimizde görevliye iki adet bilet uzattı.
"Neden?" diye sormadan edemedim.
"Çünkü kontrolü bırakmalısın,"dedi."Bazen sadece çarparsın,gözünü kapatıp bir yerlere sürersin ve bazen hiçbir yere varamazsın.Buna yaşamak denir,Kylie."
Ophelia valley'i,sırlarını,karakterlerini çok özlemişim.Nagi'nin neredeyse her kitabını okumuş biri olarak en sevdiğimin bu seri olduğunu kabullenemiyordum çünkü çok daha uzun serileri vardı ve onları daha çok sevmem gerekir diye düşünüyordum daha uzun oldukları için.Bu kitapla bu serinin en sevdiğim olduğunu kabullendim.
Ben saklambaç ve sobeyi okurkende Kylie'den hiçbir zaman nefret etmemiştim.Ansel'in bu sefer peşine birini taktığında da.Zarar gelmesini istemiyordu,Dylan'ı istiyordu.Ansel ne kadar yalnızsa Kylie de o kadar yalnızdı.Dylan kasabadan gittiğinde,olaylar bittiğinde hiçbir arkadaşına söyleyemediği bir şekilde rehabilitasyonda kalıyordu ve bunu öğrendiklerinde bile Maddie kendilerine yalan söylemiş olmasını mesele haline getirdi.Kylie'nin orada kalıp onlara söyleyemecek kadar yalnız olduğunu değil.Dylan'dan hoşlandığı için hep suçladılar ama kimse Henry'i Maddie'den -yakın arkadaşının eski sevgilisinden- hoşlandığı için suçlamadı.
Kylie'nin belki kendisine ve diğerlerine itiraf edebildiği tek şey Dylan'dan hoşlanmasıydı ki bence bu konuda kendi de yanılıyordu.Ailesinin o çocuğa olan hayranlığını kıskanıyordu.Babasını yenilmez bir rakip olarak görüyordu ve Dylan Kylie'nin babasını satrançta yenmişti.Kylie'nin dediği gibi küçük bir şeydi ama Kylie babasının yenilmez olmadığının orada farkına varmıştı.Orada küçük bir açık görmüştü ve bu yüzden Dylan'a hayrandı.
Ansel ve Christopher'a gelelim.Ben ilk iki kitapta ikisini yakıştıramıyordum ve bence bu kitap biraz onu kanıtladı.
"Christopher'ı seviyorum
Serinin ikinci kitabı olan canavarlarda hüzünlüdür, bana garip bir şekilde insanın olduğu ve olabileceği kavramlarını çok net hatırlattı. Luzuia ve Luxuria ikisinin ruhlarının bir olması luzuia'nın potansiyeline rağmen, luxuria gibi olamam korkusu ve kendini sürekli sabote etmesi ,insanın en büyük düşmanının yine insanın kendisi olduğu gerçeğini gözler önüne seriyor. Nagihan gökçe kabal özellikle kadın haklarına ,eserlerinde çok fazla yer vermesiyle gönlümde taht kuruyor . Bir çok kadının cadılıkla itham edilip yakıldığı Orta Çağ'a inanılmaz göndermelerde bulunmuş. Bu insanlık Tarihi'nin en cahil ve iğrenç trajedisine gönderme yaparken aynı zamanda Luxuria'nın manolya'yı yakılmaktan kurtarması sonucu uğradığı ihanetle bizlere bazen bazı şeylere edilen müdahale nin nelere mâl olabileceğini hatırlatmıştır. Lorenzo karakterini oluştururken büyük bir sabır gösterdiğine eminim :) çünkü Lorenzo ismini okudukça sinir sistemim çöktü . Aşk konusunda yorum yapmak istemiyorum çünkü artık insan olarak bir şeyler hissedebildiğimi bile bilemiyorum sidra o yüzden yok... İnanılmaz bir emek ve kurgu var kesinlikle okunmaya değer bir eserdir. Özellikle kadın arkadaşlarım için öneriyorum. Kendi hikayesini yazmaya çalışan her kadın için...
Ah ah
Unuttum ve sıkıldım NG kabalın eski kitaplarjna benzemiyor nerdesin canavarlarda hüzünlü dür ( oda geni kitap :))
Ya dol artık inceleme 150 kelime ne?
Ne yazcam o kadar ya aaaaa
Sobe’yi okurken elimden bırakmakta zorlandım. (Her zaman olduğu gibi şaşırdık mı hayır) Her bölümde yeni bir sır ortaya çıkıyor ve kime güveneceğimi şaşırdım. Ama Dedektif ve Ansel kısımlarını okurken her şeyi unuttum. Sonundaaa…
Karakterlerin yaşadığı gerilim ve kasabanın karanlık atmosferi hikâyeyi çok daha etkileyici hale getirmiş. Finaliyle de bir sonraki kitabı hemen okumak istememe neden oldu. Gizem ve gerilim sevenler için kesinlikle sürükleyici bir okuma deneyimi. Bayılıyorum bu seriye ve canım yazarımın kalemine.
Reklam
Reklam