Oysaki bu dünya böyle, bu insanlar böyle. Benim elimden ne gelir ki.. diyemiyorum, içim götürmüyor, bir yerlerimden bir kire, iyi olmayan, dostça olmayan bir şeye bulaşmış gibi oluyorum.İçim kararıyor,içimin karanlığını delemiyor,uzun bir süre içimi arındıramıyorum...
Her adımı bir saltanat muştusu,
her bakışı bir fethin yankısıdır.
İnsan, kendi gölgesinden kaçarken
kurduğu yalancı cennetin tutsağıdır.
Zirvelerde rüzgâr bekleyen o mağrur sancak,
aslında bir hezimetin mirasıdır.
Kendi içindeki kuyuya düşen,
devranın en derin vakasıdır.