Üç kuruş için aklını yitirecek!
Eserin ismi hiç şüphesiz konuyu ele veriyor. Ancak "bu kadar cimrilik de olmaz arkadaşım" dedirtir insana. Yer yer güldüren monologlara, şaşırtan düşüncelere, samimi diyologlara, sevgi mi onur mu meselesine yer veren, bir çırpıda okunacak güzel bir eser. Sade bir anlatıma karşın sağlam dersler alınabilir. Keyif aldım. Listeye eklenmeli.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayata dair2024 Okuma Raporları
Ermiş; Al-Mustafa' nın aşk, dostluk, özgürlük, iyi-kötü ayrımı, öğretme, din, ölüm gibi bir çok alan hakkında Orphalese halkına verdiği nasihatları ve farklı bakış açılarını ihtiva eden bir eserdir. Bir kitabın inceliği derinlik sahibi olmaması anlamına gelmez. Ermiş de bunun kanıtlarından olan bir eserdir zannımca. Çeviri noktasında bazı ifadelerin tam olarak yerine oturmadığını düşünsem de bu okurların kastedileni anlamasına engel değildir. Nitekim okunanlar listesinde yerini alması gereken önemli eserlerden biridir.
Her An Ölebiliri(m)z...
Bir yargıcın aklının ucuna dahi gelmeyen o gerçeklikle (ölüm) verdiği psikolojik savaşın anlatıldığı bir Tolstoy eseri.
Tek derdi vardı İvan İlyiç'in; bulunduğu konumdan daha üste çıkmak. Başardı da. Ancak her güzel şeyin bir sonu vardır öyle değil mi? Mutluluk, itibar, para ve yaşam. Bunların hepsi İvan İlyiç'e acıdan başka bir şey vermiyordu artık. Anlam veremediği o ağrı ve tatsızlık içten içe eritiyordu bedenini. Çevresindeki insanların gözlerinde küçücük bir umut görmek istiyordu hastalığına dair. Ne büyük çaresizlik... Öleceği gerçeği boynuna sarılmış boğuyordu İvan İlyiç'i. Tüyler ürperten bir sözü vardı: Birkaç haftam belki de yalnızca bir kaç günüm kaldı yaşayacak... Her an ölebilirim. Az önce her yer aydınlıktı şimdiyse kapkaranlık. Üzdü.İnsana hayatı sorgulatan, ölüm gerçeğini hatırlatan ,her satırını dikkatle okutturan, kısa ama oldukça tesirli bir eserdi bu eser. Defalarca kez okunabilir.
Matmazel midir, müptezel mi...Edebiyat
Mürebbiye batılılaşmanın yanlış algılanmasını konu edinen, diyolagları ve olay örgüsüyle tiyatroyu andıran, akıcı ve eğlendiren bir üslupta olup Hüseyin Rahmi' nin okuduğum bir diğer güzel eseriydi. Eserde Parisli Anjel'in mürebbiye olarak geldiği, İstanbul'daki Dehri Efendi'nin yalısında bulunan erkekleri cazibesini kullanarak parmağında oynatması ve bu erkeklerinde birbirlerini çekemeyerek aralarında yaşadıkları anlatılmaktadır. Okuması gayet keyifliydi. Kahya kadın Eda Hanımın Matmazel Anjel ile ilgili tahlili hâlâ aklımda: " Ben biliyorum ya! Bu patırdayan şeytanlar murabiye midir, kurabiye midir, matmazel midir, müptezel midir, ne karın ağrısı ise işte o karının fistanından dökülüyor...