Japonlar 7 Aralık 1941 günü Pearl Harbour'a şok bir baskın yaparak ABD donanmasına ağır bir darbe indirdiler. Bu olay ABD'nin 2. Dünya Savaşına katılmasına neden oldu. Japonlar bu baskın da başarılı olmuşlardı fakat uyuyan devi uyandırmışlardı. Japonlar 350 civarı uçaktan sadece 28'ini kaybetmişti. Eğer Amerikalı yetkililer daha dikkatli olsardı bu baskına hazırlıksız yakalanmazlardı. Bu büyük olaya Amerika daha büyük bir olayla karşılık verdi Hiroşima ve Nagazaki'ye atom bombası atarak.
Bu olayı merak edenler için 2001 yapımı "Pearl Harbour" filmini izlemelerini tavsiye ederim.
"Bir bombayla sınıfını ve ırkını toptan ebedi, sessiz mezara gömdün! Çünkü, Hiroshima ve Nagazaki'deki erkekleri ve kadınları ve çocukları ve kızları ve oğlanları uyaracak insanlığın yoktu senin! İnsanca davranacak büyüklüğü göstermedin! Bu yüzden batıp gideceksin, sessiz, bir taşın denize batması gibi. Şimdi ne düşünüp soyledigin önemli değil, ahmak generaller doğuran küçük kadın. Beş yüz yıl sonra sana gülecek ve hayret edecekler. Daha şimdiden gülüp hayret edilmemesi, dünya rezaletininn bir parçası!"
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
NagazakiEdebiyat & Roman
Selam, az önce bitirdiğim bu kitap okuduğum en ilginç ve sonun belirsizliğiyle kafamı meşgul eden bir eser oldu.
Sonunu hiç böyle beklemiyordum.
Yazar resmen belirsizlikle bitirmiş ne olumlu ne olumsuz bir kapanış var ama yine de hoş, etkileyici ve sıradışı konusu var.
Ve 2008 yılında Japonyada yaşanmış bir olaydan esinlenmiş.
Konusu şöyle;
Shimura-san isimli düzenli, sakin, evde tek başına yaşayan ve neredeyse evine misafir gelmeyen bir yaşama sahip bu biraz modern yaşamın yalnızlığı ile bağlantılı.
Ve bir gün hayatı tuhaf şekilde değişir evinde nesneler, eşyalar, yemeklerde azalma, değişiklik olduğunu fark eder ve bir gün evine kamera yerleştirmesi ile evinde bir kadının gizlice yaşadığını fark eder sonrasında gelişmeler oluşur.
Okurken modern dünyanın yalnızlığını, yalnız yaşamanın etkilerini hissediyorsunuz. Akıcı ve hoş bir kitap okumalısınız.
Yazarını ilk kez okumanın utancıyla kalbimi inciten eserdir kendileri. Edita hanımcığım savaşın, yıkımın, yitirmenin sadece taş duvar olmadığını asıl kaybın gerçek anlamıyla "insanlık" olduğunu kısacık eserinde anlatmış bizlere. Gembaku günü(6 Ağustos Hiroşima/9 Ağustos Nagazaki) olanların bir ulusun köklerine, yarınlarına, geleceğine "bomba" attığını anlatmış eserinde yazar. Yuko(anlatıcı), savaş sonrası bu toplumda hem kadın olmanın hem de bir "savaşzede" olmanın psikolojisini seslendiriyor. Atık bombasının ardından Japon ulusunun biyolojik ve psikolojik yaralarıyla baş etme, iyileşme sancıları okuyucuda çarpıcı izler bırakıyor. Artık toprakta solucanlar bile yaşayamaz, çocukların oyuncakları barış güvercinleri olur, kadınlar radyasyondan etkilenip sakat bebekler dünyaya getirirler(bunun suçlusuymuş gibi), savaşın yaraladığı insanlar nefes alırken kül olurlar... Bunun gibi pek çok dramla birlikte Japon kültürünü çok iyi yansıttığını düşünüyorum eserin. Özellikle kadının toplumdaki yeri(?) savaşın yıkımına rağmen asla değişmemiş, "ucube" doğurduğuna inanan Ohatsu, kendini uçurumdan atarak intihar etmiştir. Çünkü bu onun ve kocasının soyu için bir utanç kaynağıdır, eğer radyasyon etkisi varsa bu tamamen kadından kaynaklıdır ve artık çocuk sahibi olamaz, ölse daha iyidir(?). Bir kadın sadece erkeğin refahı için yaşamalı, onun soyunu devam ettirmeli, atalarına saygı duymalı.... Gibi gibi pek çok psikolojik şiddetini de gözler önüne seriyor yazar.
Nagazaki' ye atılan atom bombası sonrası şehirde geçen birbirinden bağımsız fakat bomba felaketinin etkilediği hikayelerden oluşan bir kitap. Aslında bomba atılışı ve sonrasında yaşanan olayların anlatıldığını varsayarak okumuştum ama umduğum gibi çıkmadı.
7/10
2026 26. kitabı
Tarih boyunca imparatorluklar yükselir, militarizmin karanlık dili konuşur, Hiroşima ve Nagazaki gibi yaralar açılır ama bütün bu karanlığın ortasında yine de bir çello sesi yükselir, dünyanın uğultusuna karşı insanın içinden gelen başka bir sesi hatırlatır. Bir enstrüman, bir sürü insanla birbirine bağlanır . Böylece müzik, insan hayatından daha uzun yaşayan bir hafıza biçimine dönüşür.
İnsanlar gider, şehirler değişir, çağlar kapanır yine de bir bankın üzerine kazınmış Latince bir cümle kalır: In terra pax hominibus bonae voluntatis. Dona nobis pacem.“Yeryüzünde iyi niyetli insanlara barış olsun. Bize barışı bağışla.”
Ve artık El Cant dels Ocells (Kuşların Şarkısı) bize emanettir…
