Yaşam benim için bir işkence ama ondan vazgeçemem, çünkü kendimi uğruna kurban edebileceğim mutlak değerlere inanmıyorum. İçtenlikle söylemem gerekirse, ne neden yaşadığımı biliyorum, ne de neden yaşamaktan vazgeçemediğimi.
Ne önemi var kıvranmamın, acı çekmemin ya da düşünmemin? Dünyadaki varlığım, yanarım ama birkaç dingin yaşamı sarsmaktan, birkaçının da tatlı bilinçsizliğini rahatsız etmekten -buna daha da çok yanarım- başka bir işe yaramayacak.