Butun egitsel yontemlerin hedefine ulasti, hicbir hamleden kacmadim ve ben oldugum halimle senin yetistirme tarzinin ve benim itaatimin bir sonucuyum. Sonucun seni utandirmasinin ve bunu senin yetistirme tarzinin bir neticesi olarak kabullenmeyi farkinda olmadan reddetmenin sebebi, senin elinle benim hamurumun birbirine bu denli yabanci olmasidir.
Ama nasıl böyle bir şey düşünebilirim Tanrım? Her şey bir başkasına aitken, hiçbiri benim için değilken nasıl bu kadar kör olabilirim; hatta bana karşı sevecenliği, alakası, sevgisi bile... evet, bana olan sevgisi bile, kısa bir süre sonra birisiyle buluşacak olmanın verdiği mutluluk ve bu mutluluğu benimle paylaşma arzusundan başka bir şey değilken?