Bugun babalar günü kendi oğlumu başka bi yerde görmek için babamı aramadım kendi oglumu gormeye gittim…İnsan mi nankör ben mi bilinmez..öncelikler mi degişiyor
Reklam
Önce Evlat, Sonra Ben
— Siyah Kalemden
Baba kelimesi, anne kelimesi dünyanın en basit kelimesi gibi görünür. Söylerken bile anne ve baba deriz. Hani derler ya, “Anne olduğun zaman anlarsın.” Hani derler ya, “Baba olduğun zaman babalık duygusunu anlarsın.” Hep söylenen sözlerdir. Gerçekten de öyledir.
İnsanın evladı olduğu zaman her şey değişir. Bazen ister istemez kendinden bile ödün verirsin. Çünkü hayatın kanunu budur. Önce evlat dersin, sonra ben dersin. Onun mutluluğu için çabalarsın, onun geleceği için yorulursun, onun bir gülüşü için dünyaları verirsin.
Bazen bunu çok düşünüyorum. Bir yerde bir yanlış mı var, bir hata mı var? Hep vermek, hep vermek... Anne baba olmak biraz da budur. Çocuklarımıza veririz. Sevgimizi veririz, emeğimizi veririz, ömrümüzü veririz. Büyürler, kendi ayakları üzerinde dururlar, evlenirler, yuva kurarlar.
Sonra insan kendi kendine soruyor: O çocuk senin kapını çalıyor mu? Kapında duruyor mu? Seni soruyor mu? Bir hâlini hatırını soruyor mu?
Bazı evlatlar var, çok nankör oluyor. Bazı anne babalar da nankör oluyor. Bazen insanlar gerçekten nankör oluyor. Oysa unutulan bir şey var: İnsan bugün güçlü olabilir, yarın muhtaç olabilir. Bugün genç olabilir, yarın yaşlanabilir. Hayat döner dolaşır, insanı kendi yaptıklarıyla karşılaştırır.
Anne ve baba olmak fedakârlığın adıdır. Evlat olmak ise vefanın. Fedakârlık vefa ile buluşmadığında geriye kırılmış kalpler kalır. Çünkü anne babanın beklediği şey servet değildir, hediye değildir; sadece hatırlanmaktır, sadece bir "Nasılsın?" sözüdür.
Hayatın en büyük zenginliği sevilmek değil, unutulmamaktır.
Siyah Kalem...
Biraz dahaŞiir
Buğula bakışlarımı, gitme gönlümden; bağlamasın hicran yollarımı.
Hissedemezken suretini, gönlümde kalsın;
yalvarırcasına bırakmam arkanı.
Gölgenle yetinmesine
tutulmuşken kalbine, istemem bana el kimse olmanı.
Kapıyı araladın ya; kal yoldaş ya da git yoluna dercesine...
Kafanın içerisindeki savaş
bitince kaldırmak isterim kadehleri;
Sarılmak isterim sıkıca, mutluluğunu hissederim derin aldığında en temiz nefesi. #Nankör
Reklam
Reklam