"Ben sizi çok neşeli sanıyordum."
"Aa, evet! Fakat görünüşte. Çünkü kalabalıkların içinde yüzüme alaycı bir maske yerleştirmesini bilirim. Ancak, kim bilir kaç kez, ay ışığında mezarlık görünce, orada uyumakta olanların yanına gitmenin daha iyi olup olmayacağını düşünmüşümdür."
Ah! Yaşamının tek güzelliği, bir mutluluğu için tek umudu olan insan da gitmişti! Nasıl olmuştu da önüne çıktığında bu mutluluğu yakalayamamıştı! Kaçmak istediği zaman neden, önünde diz çöküp ona sarılmamıştı.