Aşk için pek tatlı şeydir derler. Bunun tadı neresinde anlayamadım. İnsan yattığını, kalktığını, yediğini, içtiğini, hasılı ne yaptığını bilmiyor.
Bütün duyguları, bütün emelleri, varlığı bir güzellik ilahesinin cazibesine esir oluyor.
Şimdi anlıyordum, dünyayı umursamaz, bir heyula gibi, hissiz gezmesinin sebebini şimdi anlıyordum. İnsan veda edeceği güzel şeylere acı bir intikam hissiyle ilgisiz kalmak ister.
"Zaten hayatımız tamamen zannetmekten ibaret değil midir? Dünyada ne hakkında emin olabiliriz? Kendimizi sağlıklı zannederiz, bir gün, senelerden beri müthiş bir illete tutulduğumuzu öğreniriz. Mesuduz zannederiz, saadetimizin rüya olduğunu, aldandığımızı öğreniriz. Geleceğimizi güvende zannederiz, o anda mahvoluruz, harap oluruz… Dostlarımızı sadık zannederiz.. Velhasıl hep zannederiz, sadece zannederiz… Zaten bütün insanların hayatı yalnızca zannetmek üzerine kurulmuş değil midir?"