Ama şimdi Friedrich
Nietzsche'nin umutla ilgili olağanüstü sözlerini alıntılamak isterim. "Umut, aceleci ve apansız hayat deresinin üstüne atılmış gökkuşağıdır, köpükler onu yüzlerce kez yutar ama o hep yeniden belirir. Dereyi, tam da yabani yabani, tehlikeli tehlikeli çağıldadığı yerde, o narin ve güzel atılganlığıyla sürekli aşar."
İnsan öğütlerle olgunlaşmaz, vaazlarla olgunlaşmaz, başkalarının deneyimleriyle olgunlaşmaz..
İnsan, kayıp bir parçasını kalbinden kopardığında olgunlaşır..
Sevdiklerinin terk edişinden sırtı büküldüğünde..
Düşünmenin acımasızlığından yüzü kırışıklıklarla kaplandığında
Ve enerjisi tükenip, yanlış yollarda koşmaktan bitkin düşmüş narin bir bedende kırılgan hale geldiğinde..
İnsan, hayatın köklerinden kopardığı anda olgunlaşır..
S Rankers That I Raised.
Yoojin: Hey! Sana beni korkutmanı söyledim, öldürmeni değil! F Sınıf avcılar çok narin olurlar!
Yoon: Üzgünüm...Bu kadar kolay düşeceğini bilemedim.
Eğildim Bir Dolu İçtim,
Pirin Elinden Elinden
Yandı Yüreğim Kül Oldu,
Narın Elinden Elinden.
Dostun Bahçesini Gezdim
Hem Okudum Hemi Yazdım
Ben O Yardan Ayrı Gezdim,
Elin Dilinden Dilinden.
Dostun Bahçesinde Güller,
Ne Bilsin Halimden Eller,
Şakıyıp Öter Bülbüller
Gülün Elinden Elinden.
Her insanın kendine döndüğü gizli bir anı vardır; bir kadının banyodan sonra, derin düşüncelerle saçlarını uzun uzun tarayışı gibi... O an sadece kendine odaklanır, planlarıyla hayatını tartar. Fakat bu narin eylemin yanı sıra, dış dünyanın kaba tavırlarını ve çevresel ortamları düşündüğümde tuhaf hissediyorum. İnsan kendine karşı o ince ihtimamı gösterirken, dışarıdan gelecek ufacık bir kaba sözün dahi o anı inciteceğini hissediyor. İnce bir nokta bu; insan o kaba dünyada, tam da kendi içine çekildiği anlarda inciniyor.
